Door Jessica Rozendaal 

Dylan is bijna twee en wordt steeds zelfstandiger en wijzer. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit heerlijk vind. Tegenwoordig krijg je niet meer een kus met een open mond, nee je krijgt nu een echte kus. Netjes blokken stapelen is geen probleem meer en zelfs tot twee tellen kan hij. Hij begint zelfs al af en toe ik verstaanbare zinnen te praten. Als hij naar buiten wil komt hij met zijn jas en schoenen aanzetten en zijn onderbroek aan doen lukt hem ook soms.  Ik ben dan ook apetrots op hem.

Wij hebben Dylan van zeer jonge leeftijd af geleerd dat hij netjes gedag moet zeggen als hij ergens weg gaat. Je kan immers niet vroeg genoeg beginnen. Omdat hij nu dus steeds meer zelf doet, gaat hij ook dit uit zichzelf doen. Zodra ik of zijn vader zegt dat we gaan begint hij enthousiast te zwaaien. Andere kindjes hebben mazzel, die krijgen ook een kus net als zijn favoriete juf op het dagverblijf.

Nog steeds vertrekken er dappere soldaten voor een vredesmissie naar Afghanistan.

Een evenzo dappere moeder omschrijft haar gevoelens tijdens het afscheid.

Gast Column

Door Louise Molleman

Dinsdag, 1 mei 15.30 uur…..Ik zit op zo'n ongemakkelijk luchthavenstoeltje, naast mijn man, ietsje verderop mijn dochter en schoondochter en mijn middelste zoon loopt net als een klein nieuwsgierig kind het vliegveld rond.

Ik neem een slok van mijn lauwe bak, smakeloze thee. Gratis koffie/thee met cake. Mijn zoon vindt het een morbide combinatie. Koffie en cake krijg je immers op begrafenissen. Nog 1,5 uur….

Langzaam druppelt de luchthaven vol. Vaders, moeders, baby’s, peuters, pubers, opa's, oma's, vrienden, vriendinnen. Ik weet dat zij net als ik al lange tijd toegeleefd hebben naar dit moment en nu is het dan zover.

Door Helen van Loenen

Spiritueel coach Helen van Loenen heeft als passie het begeleiden van haar medemens. Zij werkt met diverse methodes zoals magnetiseren en de Bach Bloesem therapie. Dankzij een bijzondere oproep op Facebook leerden wij Helen kennen. Als gastcolumnist zal zij voortaan regelmatig columns schrijven voor Koffieleutjes. Lees hier haar volledige profiel 

Gareth Icke trad op tijdens de 10 uur durende lezing in het Wimbley Stadion. Hiermee ondersteunde hij zijn vader David Icke

Gastcolumn door Monique

Dit is waar ik al die jaren naar gezocht heb

Gast Column door Ineke Westerbeke

Ik was er helemaal klaar voor, voor de reis naar de Zuid-Tirol in Italië. Een fraai hotel in het Val di Non wachtte op onze komst. De vallei is spectaculair omgeven door het bergmassief van de Dolomieten, las ik in een reisgids, en we zouden er gaan wandelen, hoog in die bergen.

’s Ochtends – nog thuis – trok ik eerst mijn L- en R-wandelsokken aan en vervolgens mijn splinternieuwe bergschoenen. Terwijl ik van huis naar station Dordrecht liep was het meteen duidelijk dat ik ze eerst had moeten inlopen. In Roosendaal stapte ik over op de trein naar Brussel. In de haast liet ik een kop koffie over mijn (lichte) bergritsbroek vallen. Een vriendelijke mevrouw hielp me nog met deppen; de vlek week niet. Maar flexibel als ik als verslaggeefster moest zijn en niet moest zeuren over iedere – soms genante – tegenslag, stapte ik een uurtje later bevlekt het vliegveld Zaventem binnen.

Door Peter Lissack

Dag Peter,

Hier sta ik dan voor jou, meer dan dertig jaar later. Ik weet nog goed wat ik dacht toen ik jou leeftijd had. Verdomme…“…toen ik jou leeftijd had…” dat klinkt zo verschrikkelijk ouderlijk; dat zei m’n vader ook steeds tegen mij. Dat vond ik altijd een geweldige afknapper, zoiets als: eigenlijk wil hij over het onderwerp waarover we het nu hebben liever niet spreken, dus gebruikt hij maar een cliché-zin bij wijze van gemakkelijke afscheping.

Maar goed. Toen ik zestien was, vond ik mensen van veertig al ongelooflijk ouwe zakken. Nu, soms waren ze dat ook wel, maar soms ook niet, maar dat wist ik toen nog niet. Even goed zijn mensen van zestien ook soms reeds “oud” vooraleer ze verdere jaren hebben bereikt. Want ja, er is inderdaad een verschil tussen mentale en fysieke leeftijd. En nu steven ik reeds gestadig naar de vijftig af.

Door Di Rosa 

Crisis, crisis, crisis….Elke dag begin ik meer te twijfelen aan mijn beroepskeuze aangezien het voor veel kledingwinkeliers zware tijden blijken te zijn. Heb ik er wel goed aan gedaan voor Fashion te kiezen? Moet ik me toch laten omscholen? 

Ah…denkt m’n nuchtere Hollandse verstand dan….het trekt wel weer aan. Maar na tien werkjaren in de Fashion industrie merk ik toch dat de tijden veranderd zijn. De mensen denken drie keer na over een aankoop, willen
een exclusief item, het liefst voor een low budget sales prijs. Soms zou ik dan wel even een kleine rondleiding door het bedrijf willen geven en willen laten zien wat er werkelijk aan een kledingstukje vooraf gaat.

Door Peter Lissack

Tijdens de verbouwingswerken aan onze woonst, die zoals steeds veel te lang duren, komt nog een ander interessant fenomeen aan bod: het blijkbaar onmogelijk gegeven om – zelfs - in relatieve stilte te werken.

Vanaf het moment dat de eerste werkman onze vloer betreedt, wordt er quasiautomatisch naar de “aan” knop van de radio gegraaid. Het volume, reeds loeihard, wordt dan toch maar weer wat naar boven aangescherpt. Anders verlies je de subtiliteiten, weet je wel?

En subtiel is het wel wat die jongens heel de dag aanhoren. Misschien is het nog het beste samen te vatten als volgt: boem boem boem tchakaa tchakaa boem boem boem. Eeuwigdurend. De vloek van de 4/4 maat. En dan dat voortdurende gezwets ertussen, alsof die DJ’s iets intelligents zouden te vertellen hebben.

Gast Column door Paul de Vries

Bijna..... bijna weekend....Het was een rommelige, rare, vreemde, gezellige, onverwachte, regenachtige, zonnige, gekke, sfeervolle en mooie week... Veel door het land gereden... veel files kunnen proeven... mensen in auto's uitvoerig bekeken... een man in z'n neus peuterend, met z'n pink de complete zachte en slierterige inhoud van de restanten eerste verkoudheid eruit halend en het hem ook zien oppeuzelen, een zenuwachtige meneer veelvuldig in z'n spiegelkijkend... net als een musje dat de kruimels probeert op te eten en denkt dat hij bijna aangevallen gaat worden. Een mooie mevrouw in een snelle Peugeot de lippen stiftend en zonder geluid het beroemde smakgebaar makend...ondertussen luisterend naar de file informatie en waar de flitsers opgesteld waren. 

Door Ineke Westerbeke

 “De zeilboot is al vanuit Amerika verscheept naar Antwerpen. Wij zeilen hem zelf naar Numansdorp en vertrekken een week later, over de Noord- en Oostzee naar Zweden. Als je wilt kun je in Kiel opstappen.”

Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Ik hield wel van een avontuurtje. Ik kan goed zeilen, loog ik een beetje tegen de kapitein. En ja, natuurlijk heb ik zeewaardige zeilkleding, pochte ik door de telefoon om vervolgens in rap tempo naar de buurvrouw te snellen en haar outfit te lenen.

Anderhalve week later kwamen mijn zus, die goed kan zeilen, en ik bepakt en bezakt met de trein aan in Noord-Duitsland. De tweekoppige bemanning, Peter en Michel, verwelkomde ons hartelijk aan boord van de zeer luxueuze Beneteau. Binnen de kortste keren waren we klaar voor de oversteek en voor ik het wist verlieten we de Kieler Fjord richting Zweden.