Door An de Wit-Akkermann

Gisterenavond werd de voorlopig laatste aflevering van Het Zesde Zintuig/Plaats Delict  uitgezonden. Ook dit seizoen werd weer eens duidelijk wat de definitie is van oprecht en zuiver mediumschap. Je zou het vakmanschap kunnen noemen. 

Een van de deelnemende paragnosten was medium Cobie van Zegen. Cobie won in 2010 de wedstrijd 'De beste paragnost van Het Zesde Zintuig'. Sindsdien is het leven van Cobie enorm veranderd. 

In 2011 maakte ik kennis met Cobie. Ik bezocht haar in verband met een interview dat wij eerder op deze site publiceerden. Het was een prettige kennismaking want Cobie is hartelijk en staat met twee benen stevig in het dagelijks leven. Tijdens haar trance readings komt Cobie emotioneel over. In het dagelijks leven is Cobie de nuchterheid zelve. Zij is wars van diva gedrag maar staat wel duidelijk in haar eigen kracht. Zij geeft hiermee het voorbeeld hoe je als mens niet met je moet laten sollen. Daar kunnen wij allemaal wel iets van leren. 

Door Cobie van Zegen

De bel! Mijn afspraak van 13.00 uur…

Ik doe de deur open en zie een hyper nerveuze vrouw voor de deur staan. Kom binnen, zeg ik,  ga eerst maar eens lekker zitten. Wil je koffie of liever thee?

Voordat ze antwoord kan geven rollen de tranen al over haar wangen. Ik mis hem zo, Cobie. We deden alles samen en nu ik weet het niet meer, er is leegte. Heb van mijn kinderen dit consult aangeboden gekregen. Ik weet niet wat ik ervan moet verwachten en of het mij wat brengt.

Ik krijg een foto en een bril in handen. Ik kijk in een paar lieve ogen van een man die niet ouder is dan 65 jaar. Natuurlijk leg ik eerst de kaarten voor hem: in leven een actieve man, die nog heel veel uit het leven wilde halen, maar ook, als het nodig was, een pittig karakter had.

Door Cobie van Zegen

http://www.cobievanzegen.nl

Voordat ik een consult beschrijf uit mijn praktijk, wil ik eerst even vertellen dat iedere paragnost of medium informatie uit de andere wereld op verschillende manieren kan ontvangen. De één ziet engelen, de ander heeft het over gidsen die behulpzaam zijn bij de door te geven informatie.

Ik zelf heb gidsen die door middel van gedachtegolven mij de gegevens van de
overledene doorgeven. Ik zie de overledene wel, maar zie geen mond opengaan, alleen lachen of een glimlach en natuurlijk bewegingen.

Ik had nog nooit een engel gezien, tot die ene bewuste dag. Die dag kreeg ik een verdrietige moeder bij mij op consult. Haar dochter was na een kort, maar hevig, ziekbed op 13-jarige leeftijd overleden.

Interview An de Wit-Akkermann

Het is alweer een tijdje geleden dat wij een interview hadden met Cobie van Zegen. In dit interview gaf zij te kennen dat zij graag weer eens een show wilde organiseren. Zondag 20 november was het zover en stond zij voor een uitverkochte zaal in Alblasserdam. Sinds haar deelname aan 'Het Zesde Zintuig is de sympathieke Cobie een veel gevraagd medium. Geen wonder dat de kaartjes snel waren uitverkocht. Een van de bezoekers was de bekende Nederlandse zangeres/actrice Ria Valk.

Door Cobie van Zegen

Natuurlijk krijg ik naast mijn mediumconsulten ( contact met overledenen), ook consulten over het ‘gewone’ leven. Zoals vandaag.

Voor de deur staat een man van ongeveer 35 jaar. Nadat ik koffie voor hem heb ingeschonken en wij tegenover elkaar zitten, brandt hij los. "Het lijkt wel of ik niet gelukkig mag zijn… Wat is dat toch met mij en vrouwen? Iedere keer gaat het weer fout, ze begrijpen mij niet."

Ik voel in…. en zie een kleine jongen die het thuis niet als prettig ervaart. Er is ruzie, schreeuwen, zich klein maken, zijn oren dichthouden, niet willen horen wat er zich allemaal afspeelt tussen zijn vader en moeder. Ook op hem worden de frustraties en de woede afgereageerd. Hij blijft stil en is teruggetrokken. Maar oh, hij wil zo graag liefde en geliefd zijn.

Ik herken deze kleine jongen: het is de volwassen man die nu tegenover mij zit. "Hoe gaat het met je ouders?" vraag ik. Hij kijkt mij eerst een beetje aan van 'hallo, ik zit hier niet voor mijn ouders'… Maar dan verandert zijn gezicht. "Tja, triest, ze zijn nog wel bij elkaar, maar leven nog altijd als kat en hond, zoals dat altijd is geweest. Zo zou ik niet kunnen leven" zegt hij. "Nee, maar het heeft je leven wel heel erg beïnvloed".

Door Cobie van Zegen

‘Ik was te laat….en ik kan het mijzelf niet vergeven.’ 

Met deze woorden begint mijn consult. Ik krijg een foto van deze vrouw en ook een ring. Op de foto staat haar vader. Een man die veel heeft meegemaakt in zijn leven. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit, maar hij hield altijd een positieve blik op het leven. 

Het was een drukke dag voor mijn cliënt: de kinderen moesten naar sportclubjes gebracht worden, de boodschappen gedaan. Toch had ze de hele dag al iets voorvoeld… En door alle drukte was ze ook nog eens haar mobiel vergeten! Terwijl ze langs de lijn van het sportveld haar zoon stond aan te moedigen, overleed vader. Als ze me dit vertelt, rollen de tranen over haar wangen…. 

Eindejaarsoverweging door Sjaan van der Gaauw

Elk jaar zo rond november/december krijg ik een onbehagelijk gevoel. Niet omdat ik kerst niet leuk vind maar meer om alle drukte die aan deze dagen vooraf gaat. De rijk versierde winkels liggen, al lang voordat de Sint in ons land is, vol met lekkernijen en dure cadeaus. In sommige huizen zie je, voordat de Sint is vertrokken, kerstbomen in de huiskamers staan en zijn er al buitenlampjes zichtbaar. Dat is natuurlijk reuze gezellig maar men is zich er niet van bewust wat dat voor verwarring brengt in de kosmos. Onze dierbaren en de Engelen komen tijdens deze dagen dicht bij de aarde. Zij willen er ook bij zijn. Voor gevoelige mensen kan dit verwarrend zijn. Zij kunnen daardoor slecht slapen of zijn ontzettend moe. Tegen de tijd dat het kerstmis is, hebben zij nog nauwelijks energie over om van deze dagen te genieten en stil te staan wat het kerstfeest nu werkelijk betekent. Beseffen wij eigenlijk nog wel wat de ware betekenis is van dit feest?

 Door Cobie van Zegen

Een moeder en dochter zitten tegenover mij in mijn praktijk. ‘Moet het eerst nog maar ‘s zien hoor’, zegt de dochter, duidelijk sceptisch. Ze rommelt in een grote tas en een ingelijste foto wordt op tafel gezet. Het is een portretfoto van een keurige meneer, gekleed in een colbertje met een stropdas.

Het is gelijk duidelijk voor mij: deze mensen zijn naar mijn praktijk gekomen en hebben vooraf tegen elkaar gezegd: ‘Wij zeggen niets… Laat die vrouw van Het Zesde Zintuig maar eens laten zien wat ze kan.’ Ik begin dus maar direct met invoelen. ‘Wat een rare schoenen draagt hij!’ zeg ik uit het niets. Hoezo? vraagt  de dochter. Het lijken wel clocks of hoe heten die dingen? Nu is het ijs direct gebroken! De dames lachen. Dat klopt, Crocs, die droeg hij altijd!