Columnisten

De columnisten van Koffieleutjes zorgen voor verhalen waar veel mensen zich in kunnen herkennen. Belangrijk hierbij, is het gevoel voor humor. Satire, humor en zelfspot zijn belangrijke elementen om de dagelijkse zaken te relativeren. 

Spiritualiteit in diverse vormen

Koffieleutjes bruist! Humaniteit en realistische spiritualiteit staan bij ons hoog in het vaandel. Spiritualiteit kan in diverse vormen tot uiting komen. Het is een kwestie van het leven te durven ervaren zoals het is. Wees jezelf en geniet van alle facetten van het leven. 

Voor een gevarieerd aanbod zijn wij op zoek naar diverse columnisten; mensen met een passie zoals showbizz, mode, make-up, tv, film, uitgaan, muziek, koken, de nieuwste gadgets etc. Sta jij met beide benen stevig en realistisch in het leven en ben je in staat daar over te schrijven dan pas je prima in ons team.

Voel jij je aangesproken en lijkt het jou leuk ons Koffieleutjes team te versterken? Meld je dan aan via het contactformulier. Vermeld duidelijk over welk onderwerp je wilt schrijven. Stuur dus nog geen column via dit contactformulier.

 

De jonge Trevor heeft een aan alcohol verslaafde moeder. Op school krijgt Trevor een opmerkelijk nieuwe opdracht van zijn maatschappijleraar: Bedenk een manier om de wereld te verbeteren. Trevor bedenkt een plan, waarbij iedereen een goede daad moet doen voor drie mensen, die dat op hun beurt ieder weer bij drie anderen moeten doen. Op het eerste gezicht lijkt het idee te mislukken, maar na een tijdje slaat het toch aan, wat een geweldige verandering teweeg brengt in de omgeving van Trevor.

Wat nou als echt iedereen iemand gaat helpen, of in het kader van deze film ‘drie mensen gaat helpen.’ Het mag iedereen zijn. Een oude vrouw, verslaafde, een rijkaard, een voetballer, iemand met een beperking. Vul zelf maar iemand in. Het hoeven niet per se hele grote problemen te zijn, maar het mag wel. Biedt een helpende hand met boodschappen voor je oude buurvrouw, doe een dag vrijwilligerswerk, geef een luisterend oor. Doe iets waardoor de ander zich beter gaat voelen. Niet iedereen zal hulp waarderen, maar probeer het in ieder geval. Jij helpt drie mensen, Ik help drie mensen, en zij helpen ook weer drie mensen. Er zal een positief sneeuwbaleffect ontstaan. Ik ben er van overtuigd dat we het samen kunnen. Ben je niet zo assertief en eerder introvert? Geeft niet, doe het op jouw manier. Met iemand helpen, zijn geen regels aan verbonden. De een vindt waardering in een briefje, de ander in een cadeautje. Probeer te ontdekken waar iemand uit jouw omgeving behoefte aan heeft.

Zelf ben ik gelovig en de woorden “Heb je naaste lief” klinkt bij mij niet onbekend in de oren. En als je niet gelovig bent, kun je je misschien beter vinden in de woorden: Wie goed doet, goed ontmoet. Ik zelf word ook wel eens opgeslokt door de rush (haastigheid) van het leven. De individualiteit van het leven, maar ten slotte zijn de meeste van ons echte groepsdieren. De meeste mensen hunkeren naar aandacht of het nou via social media is of in het echt. Onlangs kwamen er mooie woorden voorbij: Sharing is Caring. En zo is het maar net.

Vergeet niet je gezelligheid te sharen he!

Nathalie van den Bor

Lees ook:

The Shining Beauty called “Living on Earth"

Meer gastcolumns

Terug naar homepage

 

 

 

Zal dit ook de ervaring van de complete mensheid zijn, als we werkelijk het Watermantijdperk gaan betreden? Zal er binnenkort een soort wonder gebeuren, waardoor de sluiers - deze ‘muren van bladeren’ - wegvallen? Waardoor een ieder opeens bewust wordt cq. bevestigd wordt dat de werkelijkheid veel ruimer is dan we oorspronkelijk dachten? Dat zou prachtig zijn, maar vooral ook broodnodig, want hetzelfde pad bewandelen is een doodlopende weg: de mensheid zal het niet overleven.

De verscholen werkelijkheid achter de ‘muur van bladeren’ is er natuurlijk altijd al geweest, maar slechts weinigen konden het zien en wisten ervan. De esoterische kennis van de Oude Wijsheid bleef inderdaad esoterisch (voor ingewijden) en niet exoterisch (voor iedereen). Niet uit geheimzinnigheid, maar omdat de mensheid er nog niet klaar voor was. Door de enorme groei in bewustwording zal daar verandering in komen.

De sluiers worden steeds dunner. De kennis over het bewustzijn en de bewustzijnslagen, over het leven na de dood, over de 20 miljoen jaar oude geschiedenis van de mensheid met o.a. Atlantis, over de geestelijke blauwdruk van de mensheid en haar bestemming, over de kosmische menselijke familie en haar ‘goden’, dat alles zal bekend worden ... voor iedereen. Dat deze goddelijke inspiratie ons en daardoor onze planeet voorgoed zal veranderen, is de understatement van de eeuw.

Ronald Jan Heijn

http://www.wereldopdrift.nl/

Lees meer eindejaars boodschappen en evenementen in onze speciale kerstrubriek

Meer gastcolumns

 

Al deze mensen waren in de ban geraakt van het verhaal van Miller. Vijftig miljoen Millerites konden het toch niet bij het verkeerde eind hebben? Nou dat konden ze wel. Op 23 oktober 1844 draaide de wereld nog net zo hard als hij altijd had gedaan en waren 50 miljoen Millerites arm en dakloos. En een hele hoop armen hadden weer geld. Rutte en Samsom hadden geen effectievere nivelleringsmaatregel kunnen bedenken Ik ken nog geen mensen die hun hebben en houwen hebben verkocht. Maar ik hoor vrienden wel zeggen: ik wacht eerst 21 december maar eens af voordat ik vakantieplannen maak, van baan verander, mijn huis verkoop of een kerstboom koop. Maar de wereld vergaat helemaal niet op 21 december aanstaande.

Geoff Stray zet in zijn boek Voorbij 2012 alle mogelijke theorieën en voorspellingen over de Mayakalender op een rij. Het is een enorme lijst. Doomscenario’s, overstromingen, aardbevingen en contact met buitenaardse wezens. En het magneetveld van de aarde zou ompolen. Dat betekent dat je kompas ineens niet meer naar het Noorden wijst, maar naar het Zuiden (belangrijk om te weten als je op reis gaat). Laat ik de laatste alvast ontzenuwen. Het magneetveld ontstaat doordat de vloeibare metalen kern van de aarde continu in beweging is. Uit sedimenten van de zeebodem is gebleken dat er al heel wat ompolingen hebben plaatsgevonden en dat niet één ervan tot drastische rampen of toestanden heeft geleid. Bovendien vinden die ompolingen vrij langzaam plaats, er is dus geen sprake van een schok maar van een geleidelijke overgang. Helaas blijven er nog wat doomscenario’s over, die ik niet kan ontzenuwen. Die zullen we moeten afwachten. En wat positieve voorspellingen zeggen dat we met zijn allen verlicht raken of zullen overstappen naar de vijfde dimensie.

De datum van 21 december 2012 is weliswaar een mooi getal, maar veel minder duidelijk en exact dan sommige mensen beweren. Het einde van de Mayakalender valt misschien wel een paar weken eerder zijn of later en niemand die het zeker weet. Maar laten we vooral de les van de Millerites niet vergeten. Grootse of onheilspellende dingen voltrekken zich meestal als een volkomen verrassing. Denk maar aan 11 september 2001. De vliegtuigen in het World Trade Center kwamen als een donderslag bij heldere hemel. Zelfs oorlogen kunnen ons min of meer overvallen. Dat is een oerwet. Dingen komen nooit wanneer en zoals je ze verwacht. Dat is goed. Want we beschikken over een enorm reservoir aan creativiteit en vindingrijkheid, waardoor in onverwachte omstandigheden het beste in ons boven komt. Kijk maar hoe mensen overleven in gebieden waar natuurrampen of oorlogen huishouden. In plaats van bang zijn, zouden we daar op mogen vertrouwen.

Met die creativiteit zouden we de ‘crisis’ te lijf moeten gaan, in plaats van ons rondwentelen in angst en andere lamleggende emoties. In plaats van bang zijn voor 21 december, kunnen we beter dankbaar zijn voor 30 november of 1 december of elke andere datum waarop we alles ontvangen wat we nodig hebben. Dankbaar dat we hier en nu ons leven leiden, dat weliswaar eindig is, maar ook uniek, bijzonder en altijd weer verrassend. Ik wens jullie allemaal een hele fijne Kerst en een bijzonder inspirerend 2013 in het volle vertrouwen dat we elkaar dan weer zullen spreken of zien.

Hanny Roskamp

Hanny Roskamp is freelance journalist en schrijft voor diverse week- en maandbladen. Tevens is zij samen met Pim Christiaans de auteur van het boek 'De houdbare vrouw'

 

 

https://www.facebook.com/DeHoudbareVrouw

Lees meer columns van Hanny en andere columnisten

Lees meer eindejaars-overwegingen en evenementen

 

 

Toch kunnen wij door vriendelijkheid en goede daden ook langdurig gelukkiger worden; daar is wetenschappelijk onderzoek naar gedaan. De goede daad  levert gewoonlijk bij de gever een positieve emotie op, zoals: trots, voldoening, vreugde, vervulling of harmonie. Er zijn echter een paar voorwaarden aan verbonden: timing en variatie zijn hierbij zeer belangrijk.

Gelukstip “Een goed daad”

Kies 1 dag in de week om bewust een bijzondere, goed daad of meerdere te verrichten (iets anders dan je “standaard” goede daden, die je sowieso al doet). Breng hier variatie in en laat het vooral geen routine worden. Doe ook alleen maar dingen, die je echt leuk vindt om te doen en waar je zelf voor kiest. Word je goede daad een routine of plicht, verdwijnt het gelukseffect.

Je hoeft niet per se geld te geven. Schenk bij voorbeeld een keer tijd, bied aan om iets te repareren of in de tuin te helpen; pas een keer op het kind van je buren of heel simpel: lach eens naar mensen en kijk mensen vriendelijk aan of geef onverwacht een complimentje. Bijzonder goed werken daden die voor jezelf een uitdaging zijn, doe eens dingen die voor jou ook niet vanzelfsprekend zijn.

De effecten van vriendelijkheid en gulheid zijn:

• je ziet de ander in een gunstiger daglicht en je hebt meer mededogen;
• verbondenheid en solidariteit met je omgeving;
• je voelt je minder ongemakkelijk bij het lijden van anderen;
• je raakt bewust van je eigen, relatief gunstige situatie;
• je voelt jezelf gefortuneerd, wat je dankbaar maakt;
• het geeft jezelf een gevoel van vertrouwen, optimisme en nuttigheid;
• je kunt door anderen te helpen je vaardigheden, mogelijkheden en deskundigheid laten zien, wat je zelfvertrouwen geeft;
• mogelijk ontdek je nieuwe vaardigheden of verborgen talenten!
• Volgens sommige onderzoekers stimuleren goede daden het gevoel dat het leven zin heeft en waardevol is.
• Je ontvangt dank en waardering en je bevredigd je basale menselijke behoefte van verbondenheid.

Uit deze lange lijst blijkt, dat vriendelijkheid loont! Je doet iets onbaatzuchtig voor een ander, en toch levert het jou heel veel op en word jij gelukkiger!

En weer voel ik me blij en voldaan na het schrijven van deze gelukstip. Ik hoop dat jullie er iets aan hebben. Mijn goede daad voor deze week!

Hier kun je meer lezen over geluk en jouw invloed erop.

Kijk vooral naar deze video en voel wat het met je doet en laat dan graag een commentaar achter! Have fun!

 

Meer spiritualiteit

Meer gastcolumns

 

Het meest schrikwekkende aan een depressie is het gevoel dat je niet door je omgeving wordt begrepen, zelfs als dat wél het geval is. Jij, die ermee zit, denkt in ieder geval dat je uniek bent met die aandoening en dat je d’er uiteindelijk maar zelf uit moet komen. Natuurlijk is er het ongeloof, in sommige gevallen onbegrip van de omgeving. “Hoezo, jij depressief? Je hebt niets om depressief over te kunnen zijn! Kijk nou’s om je heen: heb je niet alles om gelukkig te zijn? Een mooi huis, een leuk en warm gezin, een sjieke auto, een baan…wat is dat nu voor flauwekul?”

Of er wordt gewoon niet over gesproken omdat er nog altijd een soort genant luchtje hangt over het woord depressie. Niemand weet ook heel goed over wat het in se gaat: is het een mentale aandoening, dus ben je misschien gek aan het worden of zou het toch maar vanzelf weggaan door wat te gaan sporten?

Mijn redding is mijn vrouw geweest: indien ik ze niet bij m’n zijde had gehad al die tijd en indien ze me niet naar diverse artsen had meegesleurd durf ik zelfs niet te denken wat er had kunnen gebeuren. Die steun was absoluut onmisbaar, zelfs indien de prijs voor die steun ook uiteindelijk hoog is geweest: terwijl ik niet meer kon functioneren hield zij alles rondom ons in stand tot ze op een bepaald moment werd geveld door een longonsteking: pure stress overload.

Intussen ben ik een paar maand verder en voel ik me stukken beter, ook dank zij de juiste medicatie voorgeschreven door een intelligente psychiater. Tot mijn grote verbazing kampen veel meer mensen rondom mij met dezelfde problemen en nemen ze dezelfde pillen. Indien je ermee op de proppen komt, zijn de meesten ook veel opener over hun depressie dan ik eerst had durven denken. Een taboe blijft tenslotte slechts een taboe onder niet-ingewijden.

Zo komt alles toch nog goed en vormen al die zwijgende lijders een baken van wederzijdse hoop. Vet kan je tenslotte altijd laten verdwijnen door wat zeep.

Peter Lissack is geboren en getogen te Antwerpen. Het eerste feit deed zich voor op 24 februari 1965, het tweede eindigde met zijn zelfgekozen ballingschap naar Londen op 20 jarige leeftijd. Twintig jaar later, via vele omwegen vond Peter zijn bestemming. Sindsdien werkt hij als coach en begeleidt hij mensen naar hun professionele zoektochten (loopbaanoriëntatie en placement)

Lees meer columns

Sonja is een baasje met veel zorgen. Haar man heeft een chronische ziekte welke zijn leven zal bekorten. Al 8 jaar zorgt zij met liefde voor haar man die haast niet meer kan lopen en daardoor veel binnen moet verblijven. Sonja is het verzorgende type. Alles staat in het teken van verzorgen. Haar man wil dat ze wat meer van het leven geniet en af en toe eens met vriendinnen erop uit gaat. Maar nee, van Sonja hoeft dat niet. Immers is haar man toch niets zonder haar. Zo stelde haar man eens voor dat ze met een goede vriendin twee weken naar Spanje moest gaan. Even heerlijk er tussenuit. “Maar hoe moet het dan met Jan? Wie verzorgt hem dan tijdens mijn afwezigheid?” Nee Sonja bleef thuis, zorgen voor Jan. Want Jan heeft niet lang meer te leven. “Als Jan er niet meer is, haal ik het wel allemaal in” Met die worden namen wij afscheid en vervolgde ik mijn avondronde met Chanty. 

Er gingen enkele weken voorbij tot ik in de verte de opgepimpte hond zag komen aanwandelen. Eenmaal dichterbij zag ik dat niet het gewone baasje maar een jonge vrouw de hond aan het uitlaten was. Chanty herkende de hond meteen en ik sprak de jonge vrouw aan. “Zo, Casper aan het uitlaten, had de rest geen zin vandaag?”

De vrouw keek mij aan en sprak: “Nee, vandaag hadden wij een begrafenis, om de familie te ontlasten ben ik de hond maar gaan uitlaten. Mijn gedachten gingen direct naar Jan, dus toch! Is zijn leven nu voorbij en kan Sonja nu na het rouwproces al die dingen gaan doen welke eerst niet mogelijk waren? Blijkbaar was Sonja niet in staat om vandaag de hond uit te laten door het verlies van Jan. Ik condoleerde de vrouw en vroeg wat haar relatie was met de familie. Ik ben de dochter van Jan en Sonja. Ik vertelde de dochter dat ik weleens met Sonja had gesproken over haar vader en de zorg welke deze met zich meebracht. Dat ze verwachte dat Jan niet lang meer te leven had en dat ze later leuke dingen ging doen. “Helaas zal dat niet meer lukken”onderbrak de dochter mij, Mam, voor u Sonja, hebben wij vandaag begraven. Verleden week is ze overleden aan een hartaanval, zomaar op klaarlichte dag.

Lees meer columns van Peter en andere columnisten

 

 

Er stond al een groepje journalisten te wachten. Een jong meisje –student journalistiek – kwam meteen naar mij toe.  

“Ik ken u, ik lees al uw reportages, vindt u het goed dat ik naast u kom zitten, want ik heb eerlijk gezegd nog nooit gevlogen. En u hebt ervaring,” vleide ze mijn ego. “Ja, ervaring met vliegen heb ik zeker,” hoor ik mezelf nog arrogant zeggen. “Blijf maar dicht bij me dan kan er niets gebeuren.”

Nadat de groep compleet was, vertrokken we naar de incheckbalie. Het meisje kleefde als een angstige puppy aan mij vast. “Maak je niet druk, ik loods je wel door de douane.”

Onder toeziend oog van de hele groep werd ik eruit gepikt. Er zat een flesje water in mijn handbagage. De beambte haalde met groot theater zijn hart aan mijn onnozelheid op.  “Dat weet je toch, dat dat niet mag,” hoorde ik de studente afkeurend achter me zeggen.  Dat kon ik me niet permitteren, niet in die tijd, toen mijn ego nog groter was dan de wereldbol zelf.  “Tja, dat zat nog in mijn tas van de vorige opdracht,” legde ik even later uit.  “Je hebt soms geen tijd om je bagage goed uit te pakken. Als reisjournalist heb je het druk, druk, druk en daardoor schiet er nog wel eens iets bij in, maar je ziet het, je moet op alle situaties in kunnen spelen,” zei ik zogenaamd nonchalant.

Ze keek me zenuwachtig aan. “Ik ben toch wel bang voor het vliegen.” Het werd tijd voor een resolute aanpak. Ik pakte haar hand vast en trok haar de slurf in. We stegen op van de aarde. Vanaf het moment dat het vliegtuig slagzij maakte, spuugde ik niet alleen mezelf, maar ook het lieve kind naast mij van top-tot-teen onder en raakte ik vervolgens buiten bewustzijn. Het enige wat ik mij herinner is dat ik ‘wakker’ werd van een ambulancesirene. De begeleidster van het Zwitsers verkeersbureau zat naast me. Ik keek haar vragend aan.

“Je bent buiten bewustzijn geraakt. Het vliegtuig heeft een noodlanding moeten maken in Parijs. Handmatig. Het was een horten en stoten geblazen, mensen krijsten, sommigen dachten dat we te pletter sloegen. We zijn nu onderweg naar het ziekenhuis.” 

Ik kroop terug in mijn herinnering. “Oh, wat erg, ik heb die studente helemaal ondergekotst,” riep ik wanhopig. Ik probeerde overeind te komen maar zat keivast aan de brancard genageld.

De onderzoeken maakte ik maar half mee. Er zat een gezwel in mijn nek, dat naar alle waarschijnlijk op een bloedvat had gedrukt. Een week later werd ik met goed gevolg geopereerd.  

Van zowel het feit dat ik een Boeing van de KLM op de grond heb weten te krijgen, als het ziekenhuisbezoek in Parijs, heb ik nooit meer iets gehoord. Geen rekening, geen enkel papiertje of bewijs, niets. Wel kreeg ik via-via te horen hoe het met de jonge journaliste was afgelopen. Ze nam meteen, vanuit Parijs, de Thalys naar huis. Ze besloot ter plekke nooit meer op persreis te gaan. “Als ik er zo’n bevlekte ontvangenis voor over moet hebben dan ga ik liever een reisloos leven tegemoet,” waren haar laatste woorden. Tot de dag van vandaag voel ik me daar schuldig over.

Lees meer over Ineke en de andere gast columnisten

 

Turend in de verte of er al beweging zou gaan komen en ondertussen op de linkerbaan de gehaaste Volvorijders ertussen floepend bij het vervelende bordje "ritsen vanaf hier"... rechts van mij hetzelfde beeld van mensen die dachten als ik zo ver mogelijk doorrijd kan ik er ook wel tussen...
Eigenlijk dus gewoon een zooitje op de snelweg deze week.. maar wel lekker wat rond kunnen kijken hoe anderen peuterend, gnuivend, schokkend, vretend en uitrekkend over het asvalt meeschoven.. ondertussen Bocelli m'n trommelvliezen bijna knappend laten verblijden met z'n mooie warme klanken.

Koeien, een handvol schapen, gras, boompjes en verder aangelegde wanden en een veelvoud van waarschuwingen voorbij zien komen... zoveel dat je je auto-instinct en aticipeerknobbels bijna niet meer hoeft te gebruiken. Een roerige, leerzame en mooie week.... en dan.. zegt de stem, aan het eind van de straat linkaf slaan...en zie ik in de verte ineens waar de ingelaste omleiding naar toe is gegaan en verblijd ik mijn ogen met de blauwe borden waar Rotterdam en Den Haag op zichtbaar zijn geworden.

Nog heel even... eet ik een laatste uit het gekreukelde plastic zakje kleffe platte boterham en bemerk dat de pindakaas beter besprenkeld had kunnen worden met een paar korrels suiker, om de droogte tegen te gaan. De boterham blijft enigzins in de huig hangen en de droogte hiervan doet mij denken aan watjes spugen. Om de hik te voorkomen en om fatsoenlijk te kunnen ademen besluit ik bij de Texaco Zoetermeer een espresso te gaan tappen uit de pas vernieuwde apparaten... Na een inworp van 1 euro 20 laat ik de koffie langzaam zakken en het aahh geluid probeer ik zo zacht als mogelijk te uiten...

Om mij heen nog meer mensen die vermoedelijk ook pindakaas hadden gegeten ofwel gewoon koffiebehoeftig waren... Even later rijd ik, dit keer in de hoge stand richting het Haagsche en dan na nog wat stoplichten, borden, snijdende medeweggebruikers en andere gehaasden zie ik ons straatje... en dat zijn altijd de mooiste momenten van de dag... als ik even later tegen m'n vrouw zeg... dawasm.. we hebben het gehaald, we zijn thuis.... het is bijna weekend... het is bijna weekend.. ik ga even feestboekeren en schrijven..

Mooi weekend vrienden en andere digitale mensjes in het netwerk!

Lees meer Gast Columns

 

 

Twee maanden geleden belde de uitgever mij op.

 “Dit keer hebben we een boeiende reis voor je. Je vertrekt met een groep naar Zwitserland. En het is niet zomaar een groep. Het is een echte Belgische wielerploeg die ieder jaar een deel van de
route Santiago de Compostela fietst. Bijna niemand weet dat deze door heel Europa voert en dat lijkt ons leuk voor een artikel. Maar je moet wel meefietsen op de stukken dat dat kan, en jouw gebruikelijk mooie foto’s maken.”

 “Geen probleem,” riep ik door de telefoon, “Je weet het, ik ben overal voor in en ik heb zelf topsport hardrijden op de schaats gedaan. Dan weet je wel wat wielrennen is. In de zomer wielrende ik iedere dag.”

 “Dan ben je dus uitermate geschikt. De reis is over twee maanden.”

God zij dank, dacht ik. Het was waar dat ik in mijn goede tijd drie uur per dag trainde, maar ieder weldenkend mens kon zien dat dat allang niet meer het geval was. Er moest dus getraind worden.

De eerste week was ik gebroken. Alles, van mijn hoofd tot mijn tenen, deed pijn maar niets hield me tegen. De oude sportieve Ineke kwam weer tevoorschijn. En daarbij ook mijn trots. Voor ik het wist zou ik met een complete mannenploeg op de racefiets gaan, dus moest ik wel iets van conditie hebben. Ik zegde alle afspraken af, trainde, trainde, trainde en haalde hele groentewinkels in huis. Ik ging helemaal op in de voorbereiding van mijn komende reis. Iets anders was er niet meer voor mij. Na twee maanden iedere dag twee uur polders en weilanden te doorkruisen, spierpijnen en zelfs twee valpartijen te incasseren (ik sneed iets te overmoedig de bochten in) was ik klaar voor de etappe Bodensee - Geneve.

De dag van vertrek brak aan. Ik was van alle gemakken voorzien, met als hoogtepunt (vond mijn vriend) een supergladde wielrennersbroek met zeemleren lap.

“Ben je er klaar voor?” vroeg één van de Belgische renners.

“Helemaal”, wees ik op mijn outfit.

Een gezonde spanning trok door mijn lijf toen bleek dat ik – weliswaar achteraan – de renners goed bij kon houden. De Bodensee lag er prachtig bij, de zon scheen en ik voelde me zelfs een beetje sexy, zo tussen die stoere kerels. Regelmatig vroeg de ploegarts vanuit het busje of het goed met me ging, of het nog vol te houden was.

“Perfect”, zei ik ietwat beledigd, “Eitje, niets aan de hand."

“Oké, dan ben je wel klaar voor de volgende fase?”

“Wat dacht je dan!” riep ik enthousiast kijkend naar het vlakke fietspad voor me.

De voorste renner boog plotseling af naar rechts, ik zag het bord 10% omhoog en maakte me klaar voor de onverwachte klim. De eerste meters gingen voortreffelijk maar plotseling raakte ik het achterwiel van de renner voor mij en smakte tegen het plaveisel. Het werd zelfs even zwart voor mijn ogen. De ploegarts was meteen ter plaatse en tilde mij, met zijn assistent, het volgbusje voor journalisten in. Hij keek me aan als een wijze oude.

“Zowaar een geijkte beginnersfout. Ge hebt niet getraind, dat is wel zeker en vast. Tja meisje, hoogmoed komt voor de val!”

Tot overmaat van ramp reed het busje de wielrenners voorbij en staken ze één – voor – één met een brede grijns hun duim naar mij op.

Lees meer over Ineke en andere gast columnisten

Bij de schuifdeur word ik verwelkomt door de altijd vriendelijke kleine heer, die zijn mmmmorgehhh mompelend ten tonele brengt. Ik mompel terug en laat hem geloven dat hij opgemerkt is, als de man instemmig zijn brede voor hem misschien wel ingestudeerde grijns mijn kant uit werpt. Ik denk weer terug aan kerst… de smalle paden, de mensen in drommen over elkaar hangend, de voor hen onmisbare artikelen de wagentjes vullend.

Het Paasgevoel is terug als ik bij de ingang de stapels stollen uitnodigend gedecoreerd opmerk. Speciale aanbiedingen… overdosis eieren voorraad, filets, burgers, konijnachtige soorten. .kip, alles met kip en nog meer kipdingen, chocolade. Paasboter, Paasdesserts…en gevulde koeken in Paashaasvormen.
Even denk ik weer aan kerst bij het zien van de speciale gegoten boter, echter deze keer in paaseivorm.

En zo komt het… telkens weer…  en vraag mij of het niet beter zou zijn geweest… de wagen even neer te zetten, op een rustig plekje en dan de artikelen pakken. Het valt mij op dat veel mede boodschapdoeners hun wagentjes willen vasthouden, terwijl ze over het karretje heen hangend proberen de eieren beneden te pakken, als iemand anders dat ook al had bedacht.

Laatst was ik even in de groente aan het graven, toen een dame voor mij heen haar favoriete groente pakte en vergeten was dat ik daar nog aan het kijken was. De vrouw kwam in volle snelheid naar boven en kon ik haar ter nauwer nood ontwijken. Enigszins geschrokken en verbaasd mompelde ze oooaah sorryhhh hoaaar.

Op zo’n moment moet ik ook weer denken aan die ene keer….. Ik bestelde bij de balie, toen een dame links van mij besloten had de vermoedelijk kortste weg naar haar boodschappentas rechts te gaan nemen. Haar verkregen staatslot stevig in de hand omvattend maakte zij een draai en lazerde bijna door mij heen. Al sorry zeggend probeerde zij vooralsnog door mij heen haar baan vrij te maken, om haar geparkeerde boodschappentas te gaan bereiken. Tussen mij en de balie bleek echter onvoldoende ruimte om de vrouw haar unieke weg te laten bewandelen. Ik stelde voor achter mij langs te gaan lopen, waarop de vrouw met een wat luidruchtig stemgeluid vertelde… jahhh maar hij staat daar ….naar haar boodschappentas wijzend. Mmm mmm hij staat daar opperde ik, net als in die reclame. Dit keer mijn stemgeluid wat luider. Schoorvoetend baande de dame achter mij langs een weg tussen de inmiddels aangesloten bijna in rij gevormde menigte.

Mijn op de kerst ingevoelde gedachtes waren niet overeen stemmig met de toch uiteindelijke rustige wijze waarop de Paasartikelen tot mijn bezit kwamen, met uitzondering van het afrekenen bij de kassa, waarbij de aura ’s van de in de haast zijnde medeboodschappers elkaar flink raakten. Het bordje volgende klant had ik geplaatst, toen een mevrouw achter mij haar korset stevig in mijn rug priemde. Ik vroeg mij af wat de gehaaste druk achter mij de zaak verder kon doen versnellen. De vrouw schoof haar bordje volgende klant krachtig tegen mijn bijna betaalde artikelen aan.

Aan de andere kant van de kassière probeerde ik zo snel als mogelijk de boodschappen in een doos te gooien, echter tevergeefs … ik was net niet snel genoeg, de vrouw had zich inmiddels al op de hoogte van het pinapparaat een plekje kunnen veroveren. Ik stelde voor mijn boodschappen van haar pasje af te laten boeken. Met de in deze winkel terugkerende woorden, als sorry hoaaar, maakte zij in een golvend gebaar kenbaar dat ik alle ruimte kon krijgen om de door mij ingekochte Paasartikelen af te rekenen.

Het bleek allemaal erg mee te vallen… de Paasboodschappen…… ook het gevoel dat ik door de crisis teveel betaald zou hebben…  net als toen met kerst …maar dan anders …

De caissière trekt haar mondhoeken op .. geeft een glimlach en vraagt of ik zegeltjes spaar, of ik een lege flessen bon heb, of ik bonnen voor pannen spaar en wenst mij een prettige dag. Ik schuifel terug, De kleine man nog steeds op z’n vaste pek, hangend tegen de blauwe gevel, mompelend morgeuuuuhh, de eenden weer passerend en denkend aan Pasen… mwaw leuk eigenlijk wel.. misschien wel aardig weer en met een mooie sfeer.  
 
Is het nou fijne Pasen, prettige Pasen, Heerlijk Pasen, vrolijke Pasen…of prettigeuu dagen? 
 
En zo kwam het….. 
 
Mooie Paas !
en genietzeuu…

Lees meer over Paul en de andere gast columnisten

Daar heb ik het allemaal niet over, hoe belangrijk dat ook moge wezen.

Het doet me gewoon pijn om je met die harde steekspade en andere uitgelezen kwelmiddelen steeds weer te hoeven martelen, steeds weer opnieuw en opnieuw. Er komt maar geen einde aan. Tja, ik moet een greppel graven en die behoort nu eenmaal een behoorlijke lengte, diepte en breedte te bevatten. Hoe zou ik het anders moeten doen?

En jammer genoeg wordt het nog erger: binnenkort komen er mensen met machines om die verschrikkelijk harde, kille betonnen deklaag die als een dwangbuis om je heen is bevestigd, weer los te kappen. ‘Hoera’ hoor ik je reeds roepen, maar helaas: eens het beton weg, beginnen ze gewoon weer verder jouw broze lichaam uit te pulken.

Ik begin langzamerhand te beseffen dat jij van al dat gefriemel, gepeuter, geklop, gefrutsel, van al dat boren, kloppen, spitten, delven, graven, wroeten, steken en meer van dat fraais, nogal opstandig kan worden.

Ik snap dat je lijf af en toe even samen schokt van de pure pijn. Dat noemen ze dan een aardbeving of een vulkaanuitbarsting of meer van dat fraais. Dat doet ons mensen dan weer zoveel meer pijn en zo zijn we weer vertrokken voor een eeuwigdurende kringloop van lijden.

Maar, zo stel ik me de vraag: hoeft dit werkelijk zo te zijn? Misschien wordt het tijd dat we je eens wat met meer respect gaan behandelen. Die tonnen zwerfafval die we zo maar achteloos lozen in jouw dieptes, het onophoudelijke geprik naar nog meer verborgen energiemiddelen, de aanhoudende vergiftiging van je levensadem...niet te verwonderen dus dat jij af en toe stevig moet niezen om de troep die jou zo langzaam verstikt, weer uit te proesten.

En dan klagen wij hier weer over tornado’s en windhozen die met steeds toenemende kracht hun woestenij aanrichten. Niet zo geheel vreemd, als je ’t mij vraagt.

Maar ik had je toch nog graag een laatste verzoek gemaakt: ik stel voor dat we een overeenkomst sluiten: ik graaf nog even verder die greppel en daarna als vergoeding voor de wonden die ik veroorzaak, plant ik een nieuwe boom om tenminste een deel van jouw littekens te zalven.

Ja, dat lijkt me een goed idee. Maar nu toch nog even voort scheppen.

Lees meer Gast Columns

Enige jaren later is mijn droom van een baby uitgegroeid tot een kleuter en zij gaat voor het eerst naar school. Ze komt huilend thuis want ene Mieke heeft haar puzzel stuk gemaakt. Wanneer ik mijn licht opsteek bij haar juf, vertelt deze dat Mieke het Syndroom van Down heeft en er dus in het onderlinge contact wel eens wat mis gaat. Maar juf, stagiaire en de ouders van Mieke zetten zich enorm in om dit meisje gewoon naar school te laten gaan.
Gaandeweg gaat mijn kleuter als vanzelf heel beschermend om met Mieke, ontstaat er zelfs een soort van band en worden er af en toe speelafspraakjes gemaakt. Met verwondering kijk ik hoe makkelijk mijn dochter met dit meisje om gaat. Terugdenkend aan mijn eigen onhandige gekluns besef ik dat ik wat van haar kan leren.

Mijn dochter vindt Mieke ‘een schatje’ en ik inmiddels ook. Natuurlijk gaat het wel eens mis en moet mijn dochter toch even huilen. Maar door haar tranen heen legt ze me uit: ‘Mieke kan het ook niet helpen, ze heeft namelijk de Droom van Down.’

Wie is Irene:

Irene schreef het boek 'Moe is Moe maar voldaan' en was zij columniste bij o.a. Mommyonline en Telegraaf Vrouw

Maak kennis met Irene

Lees meer gast columns

 

Kuierend door de rijkgevulde winkel die uitpuilt van allerlei soorten etens-en drankwaren, besef ik plots dat mijn karretje nu reeds gevuld is met allerlei spul dat ik eigenlijk niet nodig heb. Of tenminste: waarvoor ik niet oorspronkelijk naar hier toe gekomen ben.

Ik tel reeds een tiental artikelen en herinner me ietwat schaapachtig dat ik m’n volle gewicht voor citroenen van de stoel heb geheven.

Schuldgevoelens kroppen in me op: moet ik nu onder andere die heerlijke Brie, die ontbijt-chocoladetabletjes en die drie flessen Saint Émilion 2009 die net in promotie staan tóch in de rekken terug plaatsen?

Nee, dan moet ik nog langer in deze consumptietempel rondlopen. Het is goed geweest, laat ik maar snel langs de kassa en dan naar huis.

Ik leg de artikelen op de rubberen rolband, plaats het mandje netjes op de daartoe bestemde plek. Mijn spullen rollen voorbij, worden ingescand. Zou ik ze proberen te memoriseren, zoals in die debiele spelshows van de jaren ‘70?

Plots wordt het me warm rond de oren: verdomme, heb ik wel genoeg geld op me?

Murphy’s law, uiteraard...

Het te betalen bedrag licht onverbiddelijk op de kassadisplay op.

Mijn adem stokt: ik heb slechts wat kleingeld op zak en ben m’n betaalkaarten thuis vergeten. Ik voel me blozen. Hoe moet ik dat nou aan de kassierster gaan verklaren? Een schichtige blik even opzij vertoont een aanzwellende rij van gehaaste klanten die net zoals ik hier zo snel mogelijk weg willen. Probleem is dat ik er tussen sta...met te weinig geld.

Ik probeer het met een grapje. Oh wat ben ik verrast dat het leven zo duur is. Ik wist écht niet dat die flessen wijn zo prijzig waren – stonden die niet in promotie? De kassierster vertoont haar beste non-empathische pokerface.  Ik kan haast haar gedachten lezen terwijl ze me aankijkt: “jij hopeloze vent: je kwam toch hierheen voor citroenen? Wat is dat met die andere spullen dan?”

“Laat u die 2 flessen wijn dan maar zitten”, stamel ik bedeesd. Dat blijkt net het bedrag met genoeg te laten zakken zodat ik toch nog kan betalen.

Nog even een vluchtige zijdelingse blik openbaart een ongeduldige wurmende meute die hier en daar wat kleingeld in hun gebalde vuist schudden, om aan te geven dat zij wél kunnen betalen.

Ik neem m’n fles wijn, m’n ontbijtchocolade, m’n busje lactosevrije melk, het pakje chewing gum voor in de auto, de rijpe Brie en...oh ja, vooraleer ik het vergeet: m’n citroenen.

De salade Niçoise zal smaken.

Lees meer over Peter Lissack en andere gast columnisten

Een Nieuw Huis

Wij verhuizen. Heel de familie – man, vrouw, kinderen en hond.

Dat komt nogal’s wat vaker voor, zo’n verhuis. Iedereen verhuist wel’s een keer in z’n leven, of misschien wel twee of zelfs drie keer.

Dit is mijn twaalfde verhuis in pakweg vijfentwintig jaar tijd.

Ik herinner me nog steeds mijn eerste verhuis: dat ging van Antwerpen naar Walthamstow, in het noordoosten van Londen. Ik had welgeteld twee koffers bij en daar paste alles wonderwel in. Jaren later kan alle vergaarde rommel nog maar net in één keer in een heel kubieke verhuistruck worden vervoerd.

Het is te gek wat een mens allemaal bijhoudt, voor welke reden dan ook. Dat is leuk als je er niet teveel over moet nadenken, maar indien je dat plots wel moet doen, dan kan dit plots
heus wel confronterend worden.

“Schat, wat moeten we met die bank van jou? Die staat toch alleen maar in de weg? Waar ga je die zetten?”

Hé, ik heb even geen zin om daar over na te zitten denken. Die bank is altijd al een stuk van m’n leven geweest en bestaat al langer dan ikzelf. Dat ze esthetisch niet mooi oogt, doet daar toch niets aan toe?

“Ja maar waar moeten we die nou zetten in het nieuwe huis? Je weet toch dat er geen plaats voor is…en ze is nog lelijk op de koop toe.”

Plots neemt die stomme bank, waar je overigens tijdens al die tijd dat ze bij jou ergens in een vergeten hoek stond, geen enkel oog voor had, een ontzettend belangrijke plek in je leven in. Je gaat je voorstellen dat het eigenlijk een emotioneel verlengde van jezelf is. Je herinnert je nog waar die in het ouderlijke huis stond. Dat ze je toen al koud liet, doet niets ter zake. Nee hoor, je bent
überhaupt geen materialist, alle materie mag buiten wat jou betreft. Maar die bank…Het is alsof die bank opeens versmelt met jou eigenste diepste zielepersoon.

“Ik zal wel zien wat ik ermee doe eens die verhuis uit de voeten is.”

Ja, zal wel.

En dan die bakken foto’s die plots in een verre uithoek van de kelder verschijnen. Je dacht dat ze daar veilig en volstrekt anoniem stonden in die donkere plek ginds, maar helaas: een verhuis is ongenadig.

Simpel toch, dacht je nog even van te voren: gewoon de kratten fotomateriaal van één kelder naar de ander versjorren. Zonder vragen, zonder gemor, zonder zorgen.

“He schat, wordt het niet stilaan tijd dat je eens tussen al die foto’s gaat rommelen? De helft van die mensen die vereeuwigd op dat verschraald papier rond staan, ken je toch helemaal niet.”

Tja, dat ik volstrekt geen idee heb van wie er op de meeste van die prenten poseren, heb ik me inderdaad eens in een meer lucide moment laten ontvallen. Maar betekent dat nou dat ik die foto’s moet wegdoen? Dat kan je toch niet ernstig menen? Foto’s doe je toch niet weg? Zelfs van mensen die je niet kent? Misschien kom ik ooit nog’s iemand tegen in mijn wijde onbekende familiekring die me daarmee wegwijs kan maken?

Nee dus. Hop, doos gaat open, foto’s glijden door de vingers en onvermijdelijk de zwarte vuilzak in - een begrafenis voor foto’s.

Eens dat vuile karwei achter de rug zou ik me opgelucht moeten voelen, want het teveel aan clutter dat zo meteen verdwijnt, zou wat meer ruimte voor positieve energie toe moeten laten.

Gek eigenlijk, maar ik voel totale onverschilligheid. Of die foto’s er nu zijn of niet, maakt niet het minste verschil uit.

Behalve dat er zo wat meer ruimte is bijgekomen om weer nieuwe rommel te gaan stockeren!

 

Lees meer over Peter

Ga (terug) naar Gast Columns

Weken voor het zover was werden wij al gewaarschuwd ons warm aan te kleden, want bij de Voedselbank zou het koud zijn. En koud was het zeker. In Rotterdam bevindt de Voedselbank zich in een grote loods, waarbij de deuren de hele dag open staan en het vroor. Gelukkig was ik goed voorbereid en konden we af en toe opwarmen in de kantine.

De dag begon met het inpakken van broodjes. Vier broodjes uit dozen in zakjes doen, klaar om zo de volgende dag in de pakketten uitgedeeld te worden. Daarna moesten er gedoneerde kerstpakketten uitgepakt worden. Een groot bedrijf heeft aan zijn medewerkers gevraagd wat zij uit hun pakket en eventueel hun voorraadkast konden missen. Dit konden zij vervolgens in een daarvoor bestemde doos die bij het pakket zat inleveren. En onze taak was nu al deze dozen uitpakken en de spullen sorteren. Kaas bij kaas, jam bij jam en ga zo maar door. Tussendoor kwamen ook nog de hele broden aan die in zakken ingepakt moesten worden. Het was hard werken, maar de gedachte dat je dit voor iemand doet maakt een hoop goed.

Op zo’n dag word je even goed met je neus op de feiten gedrukt. Bij een gesprek met één van de vrijwilligers blijkt dat alleen al zo’n 5000 gezinnen in de regio Rotterdam afhankelijk zijn van de Voedselbank. Dat is toch wel erg veel, ik schrik behoorlijk van dit aantal. Zeker als later blijkt personen  in aanmerking komen voor dit gratis pakket als er na aftrek van de vaste lasten nog € 180,00 aan besteedbaar inkomen overblijft in de maand. Dat dit toch mogelijk is in een land als Nederland.

Aan het einde van de dag moesten wij verzamelen in het pand waar het kantoor zit, een kringloopwinkel en waar ook Stichting Jarige Job gevestigd is. Deze stichting wil ik nog even apart bij stilstaan. De stichting zorgt ervoor dat kinderen die in een gezin wonen die afhankelijk zijn van de Voedselbank hun verjaardag kunnen vieren. Normaal kunnen deze kinderen niet eens uitdelen op school en melden de ouders ze op de dag dat ze jarig dan ook ziek. Het lijkt mij als moeder zo erg als je niet eens ervoor kan zorgen dat je kind zijn/haar verjaardag kan vieren. Je kind gun je toch altijd het beste. Daarom vind ik ook deze stichting zo mooi. De ouders krijgen een pakket met een kado, traktatie en slingers. Hierdoor kan het kind toch zijn/haar verjaardag vieren.
Echt een geweldig initiatief!

Al met al heb ik een geweldige dag gehad. Ik heb het koud gehad, ik zat de volgende dag nog te rillen. Maar ik heb wel een goed gevoel; ik heb immers mensen geholpen. En dat is waar het om gaat. Sta eens stil bij een ander. Help eens als vrijwilliger of doneer aan een goed doel. De doelen waar wij met ons bedrijf zijn geweest zijn afhankelijk van vrijwilligers. Ik heb dan ook niets dan lof en groot respect voor de vrijwilligers die zich een aantal keer per week inzetten voor deze goede doelen. Want zonder hen zou er niets gebeuren.

Liefs,

Jessica

Ga (terug) naar de pagina voor meer gastcolumns

 

 

Mijn eigen bewuste "zesde zintuig" ervaringen zijn van enige tijd geleden maar geven wel heel duidelijk aan hoe het werkt bij de niet "extreem begaafde" mens. Ik werk met de Tarot en
beschouw mezelf dan ook meer als spiritueel coach of intuïtief kaartlegster. Ik heb mezelf nooit gezien als medium of iets dergelijks. Net als de meeste vrouwen heb ik wel een sterke intuïtie, ik weet al snel  of  het wel of niet goed met je gaat. Of misschien beter, ik ben in elk geval zo arrogant te denken dat ik het weet. Ik denk ook al gauw te weten of te voelen wat voor mens ik voor me heb. Achteraf blijk ik het meestentijds ook heel vaak goed aangevoeld te hebben. Dus ik heb inmiddels geleerd om daar steeds meer, tegen alle logische redenen in, op te vertrouwen.

Intuïtie of hoe je het ook wil noemen gaat best ver. Ook al wonen mijn kinderen niet thuis, of zie ik mijn vriendin niet elke dag soms bekruipt me het unheimische gevoel dat ik even moet bellen. En geloof het of niet. In 9 van de 10 keer komt mijn telefoontje of bezoekje precies op het juiste moment. Mijn man heeft daar wat minder oog voor. Mijn theorie is dat dit stukje bij vrouwen in aanleg sterker aanwezig is dan bij mannen omdat de vrouwen nu eenmaal van nature gemaakt zijn om kinderen groot te brengen. Een baby kan niet praten en even vertellen wat hem of haar dwars zit. Wij, als vrouwen, moeten daarin op ons gevoel afgaan. Wij moeten het kind, zonder concreet taalgebruik, kunnen lezen. Dat is voor een baby van levensbelang.

Mijn eerste AHA erlebnis stamt uit het nog niet zo verre verleden. Ik werk als Tarotist bij een telefoonlijn en was bereikbaar voor telefonische consulten. Op een gegeven moment ging de telefoon en ik liep met de telefoon aan mijn oor naar mijn werkkamer. Op dat moment werd ik overvallen door de gedachte `gatver, ik wil jou helemaal niet`. Geschokt door mijn eigen gedachten riep ik mijzelf tot de orde en beantwoordde de telefoon heel vriendelijk met de woorden `Goedemorgen met Louise, wat kan ik voor je doen?` Waarop de beller antwoordde `Sorry met wie? Ik wilde jou eigenlijk helemaal niet.` Op dat moment viel er een muntje. Die gevoelens of gedachten hoorden dus bij de beller en helemaal niet bij mij. Maar hoe vaak in mijn leven was dat dan onopgemerkt al eerder gebeurd? En in hoeverre had dat mijn gewone leven beïnvloed? Op dat moment besloot ik om alerter te zijn op dit fenomeen.

Onlangs manifesteerde zich dat weer eens overduidelijk. Ik stond standby voor mijn telefonische consulten en had er veel zin in. Ik was in afwachting van mijn eerste consult en ja hoor, daar was weer iets soortgelijks. Ik werd ineens overvallen door een loodzwaar, putdiep depressief gevoel. Ik had er totaal geen zin meer in en wilde al stoppen. Maar vlak daarop kreeg ik het gevoel dat er iets door de kamer heen liep. Het was maar een flits maar het gevoel was zo sterk dat ik zelfs achterom keek. Toen herinnerde ik me het vorige fenomeen en werd de onderzoekster/wetenschapper in mij wakker. Ik besloot te wachten op de eerstvolgende beller. En ja hoor, je raadt het al.

De volgende beller was een vrouw met een vraag over een eventuele toekomstige liefde. Ze klonk totaal niet depressief maar haar kaarten wezen onder meer op vastzitten in.....en verdriet en rouw. Bij navraag bleek dat ze vorig jaar na een 13-jarig huwelijk gescheiden was van een man die chronisch DEPRESSIEF was. Haar ex-man was 2 maanden geleden plotseling overleden. Hij heeft haar en hun zoon na de scheiding nooit los kunnen laten. Ze had nog altijd het gevoel dat hij over haar schouders meekeek. Haar doel was om zo spoedig mogelijk te verhuizen want zij voelde zijn energie nog elke dag in het huis waar zij nu woonde. Het was namelijk zijn huis.

Mijn conclusie vooralsnog is dat ik zijn energie opgepakt had of misschien wel meer de energie die jaren om de vrager heen had gehangen en eigenlijk indirect nog steeds om haar heen hing. Nogmaals ik ben een gewoon mens net als jij, hoe vaak gebeurt dit jou denk je? En ben jij je daar bewust van? In de huidige maatschappij vinden we scholing heel belangrijk, vooral scholing van het brein. Ik pleit voor de ontplooiing van de totale mens dus ook voor scholing van de emotionele, intuïtieve kant zodat we uit kunnen groeien tot meer uitgebalanceerde wezens. Dus stof je zesde zintuig af of wees je er in elk geval bewust van dat ook jij er één hebt. Ben heel benieuwd of jullie ook soortgelijke ervaringen herkennen?

Liefs,

Louise

Ga (terug) naar de pagina voor meer gastcolumns

 Na het eerste design van de tekentafel komt het allereerste sample in mijn handen, wordt het door mij bewerkt en volgen er patrooninstructies, om er vervolgens een nog leuker item van te maken. Het echte sample komt binnen in het juiste design en de juiste stoffen en kleuren. Als dat item dan goed verkoopt bij de detaillisten (die een half jaar van tevoren ordenen), gaat het in grotere hoeveelheden in productie in het buitenland, een proces waarbij van alles mis kan gaan, en komt het uiteindelijk via een kostbaar transport, weer bij de winkelier terecht….poeh dat is toch heel wat werk voor twee tientjes….door hoeveel handen zou het kledingstuk zijn gegaan? 

Meestal worden vrouwen, mannen of zelfs erger, kinderen in dit proces wel uitgebuit door ze voor lage lonen te laten werken. Alles om de prijs maar te drukken. Gelukkig werk ik bij een label waarbij dit gecontroleerd wordt en de fabrieken onder goede omstandigheden het werk laten gebeuren. We bestaan uit een klein team en hebben rechtstreeks contact. De prijs van het artikel is daarentegen ook wat duurder, maar ook van betere kwaliteit! Het is het een of het ander. Het gaat om de liefde voor het vak! 

Ik heb me ooit laten vertellen door een directeur van een retail multinational dat mensen meer kleding gaan kopen in tijden van crisis om zichzelf een goed gevoel te kunnen geven. Echt dure aankopen worden dan uitgesteld? Ik weet het niet. Misschien zijn de tijden veranderd? Misschien gaan we toch voor de Iphone? En die vakantie kunnen we ook niet laten schieten natuurlijk….keuzes, keuzes….Er is zoveel leuks te kopen! 

Ik neem de proef op de som door te kijken hoe het vergaat in de PC Hooftstraat Amsterdam op een gewone woensdagmiddag. Het is sale, de stuks zouden nu toch de winkels uit moeten racen. Zouden de winkeliers daar ook last hebben van de crisis? Mmm het is toch wel verdacht rustig op straat. Ik zie een veel te oude man lopen met zijn jonge, verzorgde vrouw..ziet er uit als een klant met potentie…Man met geld, vrouw met smaak.

Jammer, het is alleen window shoppen.

Verder wat verdwaalde klanten met wat tasjes. Hee, er wordt toch nog wel gekocht! Maar waar is het echt druk? Ha! Bij de Nespresso winkel, jawel: Gratis Koffie! Nou alleen als je wat koopt….Ah lekker die Latte Macchiato, we blijven Nederlanders met een klein beetje instant Italiaans temperament. Als de koffie maar goed is!

Nu weer kleding kopen dames en heren! En er “fashionable” uitzien, come gli Italiani !

 Ga (terug) naar  de pagina voor meer gastcolumns

Dat het leven vol met verrassingen zit en steeds opnieuw een andere wending kan krijgen is zeker. Toch een zekerheid, zult u zeggen. Ja, mensen, alleen is dit een zekerheid waarop de gemiddelde
mens niet zit te wachten. Men wil liever de touwtjes in handen houden, zo ook in het bedrijfsleven. Lekker mee stromen op nieuwe verrassende ontwikkelingen van het leven is allang geen natuurlijk proces meer. Nee, het is een angstig gebeuren geworden. De mens raakt zichzelf kwijt in het web van het leven. Bedrijven raken in paniek als het vertrouwen van de bevolking in hun product afneemt. Snel bezuinigen voordat de winst nog verder daalt. Het lijkt een spiraal van angst te worden. Het is treurig dat oorlogen winst op de beurs kunnen genereren. Hoe laag kan het mensenras nog zakken. De crisis laat veel bedrijven schudden in de boekhouding, weer minder winst gemaakt dit kwartaal, let wel, minder winst. Dus even wat mensen eruit gooien zodat deze later goedkoper binnengehaald kunnen worden.

Banken klagen over de besteding van hun klanten. Waar waren alle directeuren en managers op het moment toen alles goed ging. Zijn zij niet medeschuldig aan dit proces welke nu gaande is? Immers mag je verwachten van deze stuurlui dat zij verder kijken dan de kwartaalwinst van het bedrijf. Niet dus, natuurlijk de goede uitgesloten. Even een gouden handdruk en ergens anders weer opnieuw beginnen, lekker makkelijk. Hoe is het toch mogelijk dat bedrijven hier steeds opnieuw intrappen, je zou bijna gaan denken dat onderlinge afspraken hier ten grondslag liggen. Maar goed, zekerheid is een luchtkasteel. Elke dag leven wij in dit kasteel.

Peter.

Meer columns:

Wat wil ik later worden

 

Weken gingen voorbij, maar geen reactie bij Dylan op wat dan ook. Tot die keer op de crèche. Opeens kreeg Dylan weer allergie. Maar het bleef bij deze ene keer.

Weer gingen er weken, zelfs maanden voorbij. Heel soms had Dylan een kleine reactie, maar ja, zoek maar eens uit waarop. Tot een paar weken geleden; Opeens was het raak, hij smeerde zijn eten in zijn gezicht en binnen enkele minuten zat hij onder de blaasjes en was zijn hoofd opgezwollen. Het klinkt misschien raar, maar wat kan het een opluchting zijn als er dan toch eindelijk eens een duidelijke reactie is. 

Daar ging papa weer, dit keer gewapend met een lijst van eten wat niet goed gaat. Omdat het nogal verschillende voedselsoorten waren moest er bloed geprikt worden. He bah, daar zat ik nou net niet op te wachten. Ik ben zelf als de dood voor naalden. En nu moest iemand bloed gaan prikken bij mijn kleine
hummel. Die angst moest ik vooral niet aan Dylan laten merken.  Maar wat een kleine held heb ik! Zat ik met mijn ogen dicht en buikpijn op die stoel, zat hij gewoon te kijken hoe de naald zijn arm in ging. Hij heeft geen kik gegeven. 

En dan is daar de dag van de uitslag. Het was natuurlijk te verwachten, Dylan is allergisch. En niet voor één ding, nee voor wel drie verschillende voedselsoorten. Ik zit bij de dokter en heb het gevoel dat ik in een achtbaan zit. Opeens gaat het over alles wat hij niet meer mag, moet ik een afspraak maken in het ziekenhuis, daarna nog naar een diëtist en krijg ik pillen mee. 

Eenmaal thuis ben ik naar meer informatie gaan zoeken op internet. En dan zie ik het opeens staan. Symptomen van allergie zijn onder andere jeuk en exceem. Laat Dylan dat nou al heel lang hebben. Ik kan niet anders denken dan dat ik dit eerder had willen weten. Ik had iets aan de jeuk kunnen doen. Maar ja, wie denkt er nou gelijk aan een allergie? Ik in ieder geval niet. En de exceem zou niet van een allergie zijn, was ons eerder door de huisarts verteld. Nou ik weet wel dat ik voortaan nergens meer zomaar op vertrouw. 

Maar dan komt het onvermijdelijke, de boodschappen. Wat voel ik mij verloren. En wat is onze kleine supermarkt opeens groot. Niets kan ik meer kopen zonder eerst op de verpakking te kijken. Wat een gedoe. Maar het meeste doet het mij pijn dat Dylan voorlopig niet zomaar iets te eten mag aanpakken. Geen traktaties, geen koekjes van de buren en geen snoep op een verjaardagsfeestje. Eerst moet de verpakking gelezen worden. 

Als de dagen voorbij gaan, voel ik mij vooral machteloos. Ik kan op dit moment niets voor mijn mannetje doen. Het liefste zou ik de allergie van hem overnemen, maar dat gaat niet. Ik gun hem dit niet. Het enige wat ik nu kan doen is hopen, hopen dat hij er overheen groeit. En tot die tijd vooral veel uitleggen en begrip tonen als hij verdrietig is omdat hij iets niet mag.

 Lees meer over Jessica en de andere gast columnisten

 

Het doet mij gelijk denken aan andere dingen die Dylan voor eerst meemaakte in zijn leventje.

Dylan was vier maanden en mocht met rijstebloem in zijn melk beginnen. Wij dachten geweldige ouders te zijn door hem de rijstebloem met vanillesmaak te geven. Lekker eens wat anders dan altijd dezelfde melk. Vol verwachting zat ik daar met mijn camera in de aanslag. Wachtend op die ene blik van verbazing wat hij nu opeens kreeg. Maar die blik kwam niet. Dylan merkte het verschil niet eens en dronk gewoon zoals altijd zijn fles in een teug op. Ik moest er gewoon keihard om lachen.

En dan de eerste keer dat hij in een kinderstoel kon. Dit vonden wij heel bijzonder, omdat wij ons hierdoor ook beseften hoe groot hij al aan het worden was. Maar Dylan dacht daar toch anders over. Hij heeft zo verschrikkelijk gehuild dat de stoel toen weer even uit de kamer verdwenen is.

Het is wel duidelijk dat als ze jong zijn, kinderen al die eerste keren helemaal niet zo bijzonder vinden. Vooral de ouders kijken hier naar uit. Maar natuurlijk zijn er ook dingen die ook Dylan erg leuk vond.

Zoals de eerste keer zelf naar buiten kunnen lopen. Zo trots als een pauw ging hij heel voorzichtig de tuin in. Of voor het eerst zelf zijn lepel in zijn mond kunnen doen en dus heerlijk zelf zijn danoontje kon eten.

En vandaag voor het eerst een peer uit het vuistje eten. Hij was er zo blij mee dat hij gelijk zijn tanden er vol inzette en uiteindelijk de peer niet meer los liet. Twee peren waren binnen vijf minuten op. Daar kan je als ouder toch ook alleen maar van genieten.

Maar goed ik begon met de sneeuw. We blijven het gewoon proberen. We kunnen ook moeilijk deze dagen binnen blijven. Hij begint het al leuker te vinden en wie weet is hij binnenkort niet meer naar binnen te krijgen.

Ga (terug) naar de pagina voor meer gastcolumns

 

 Door Jessica Rozendaal

Jessica is een jonge werkende moeder. Regelmatig deelt zij fragmenten uit haar dagboek met de lezers van Koffieleutjes.

Dylan is 15 maanden en leert op dit moment lopen. Vol zelfvertrouwen stapt hij veilig aan mama’s hand de kamer rond. Als papa thuis komt rent hij nog net niet op hem af. Los lopen is echter een ander verhaal. Zo zelfverzekerd als hij is aan de hand, zo angstig is hij nog als hij los loopt. Ik mag het ook eigenlijk nog geen lopen noemen. Hij zet maximaal 2 stapjes. Op het moment dat hij door heeft dat hij aan het lopen is, maakt hij gelijk een landing op zijn zachte Pampers.

Als moeder ben je natuurlijk super trots op je kind als de eerste stapjes gezet worden. Tegelijkertijd komt  ook het besef dat hij al zo groot wordt. Het lijkt nog wel gisteren dat hij geboren werd. Ik hoor dit van meer moeders om mij heen. De tijd lijkt sinds de geboorte van je kind opeens twee keer zo snel te gaan. Als vroeger iemand tegen mij zei: “voor je het weet zijn ze het huis uit”, dan dacht ik altijd dat het wel mee zou vallen. Want hoe kan tijd nou opeens sneller gaan?? Maar het is dus echt zo, ongelooflijk maar waar. Dus ik geniet nu extra veel van mijn kleine kanjer, want voor ik het weet gaat ook hij de wijde wereld in.

 

De hele dag spookt het door mijn hoofd heen. Ik weet namelijk al wat dit betekent, geen rustig weekend voor mama, er moet toch iemand voor Dylan zorgen. En zou Dylan ook ziek worden? Ik kan alleen maar hopen dat het niet zo is.

Bij de aanblik van ons huis zakt de moed mij al in mijn schoenen. De luxaflex zitten nog dicht, dat is geen goed teken. Zodra ik een stap in de woonkamer zet zie ik een zeer vermoeide papa en Dylan die blij is om iemand te zien die wel energie heeft om met hem te spelen. Ik stuur mijn man lekker naar bed en ga met Dylan boodschappen doen. Aan het eind van de dag wordt helaas mijn grote angst waarheid, Dylan is erg warm. Even temperaturen en ja hoor 39 graden koorts. Zucht, echt geen rust dus. Voor hij gaat slapen, geef ik hem een paracetamol in en hoop dat het morgen over is.

Zaterdagochtend, papa is nog ziek en kan zijn bed niet uitkomen. Dus ga ik maar alleen met Dylan naar beneden, die ook nog steeds erg warm is. Dylan snapt er niets van als papa om 10.30 nog steeds op bed ligt en besluit maar even zelf naar boven te gaan om te kijken. De trap op klimmen is geen probleem voor hem en hij kruipt snel naar de slaapkamer. De deur staat altijd op een kier open, dus hij kan zelf naar binnen. Hij gaat aan het bed staan en roept heel hard “papa!”. Het heeft het gewenste effect; pappa wordt wakker en komt mee naar beneden. Mijn dag staat verder in het teken van mijn mannen verzorgen, de weekend boodschappen halen en ergens ook even wat rust en tijd voor mijzelf proberen te nemen.

Het is zondag, we zijn allemaal al vroeg wakker, want Dylan kent het begrip wintertijd nog niet. Dus voor ons niet een uurtje langer slapen, maar een uurtje langer wakker. En dat is niet zo prettig als je ondertussen al aardig moe bent. Mijn mannen zijn nog steeds niet in orde. Gelukkig kan mijn man al weer iets meer en hoef ik niet alles alleen te doen. Alhoewel ik nog steeds de meeste zorg voor Dylan op mij neem. Zou het dan morgen alsjeblieft beter gaan?

De maandag breekt aan en het onvoorstelbare is waar; de koorts is bij beide mannen weg. Mijn man is nog wel wat verzwakt omdat hij al dagen amper heeft gegeten en blijft nog thuis. Dit geeft mij wel even de kans om ons huis, waar het er inmiddels uitziet of er iets ontploft is, schoon te maken. In de loop van de dag ontdek ik een hoop vlekjes bij Dylan op zijn romp. Na wat speuren op internet (lang leve de moderne techniek) blijkt dat hij de zesde ziekte heeft. Drie dagen hoge koorts en daarna vlekjes. Ach, je kan het maar gehad hebben denk ik dan. Hij heeft er verder geen last van, dus het is niet erg. Aan het einde van de dag ben ik aardig aan het einde van mijn krachten. Ik ben moe en heb nergens meer zin in. Maar helaas, ik moet het bed nog opmaken. Waarom heb ik nou weer precies vandaag besloten die te verschonen?! Ik wil alleen nog maar slapen. En precies dan heeft Dylan een slechte nacht.

Het is dinsdag. Mijn man is gelukkigweer aan het werk. De rust is weer terug in huis en ik? Het is mijn vrije dag dus ga ik lekker samen met Dylan naar bed tussen de middag.

 

Ook nu weer, veel Liefde & Lichtpredikers waren geneigd om Lance met rust te laten …’laten we positief zijn en ons richten op de toekomst’. Ook binnen de sportwereld waren er geluiden die zich afvroegen of die beerput wel open moest gaan. Sterker, het onafhankelijke anti-doping-instituut USADA werd door velen beschimpt tijdens hun jacht op Armstrong en de zijnen, of beter, tijdens hun jacht naar de waarheid. En als USADA iets bewezen heeft, is het wel de juistheid van hun operatie. Door hun volharding, kennis van zaken en de wet aan hun zijde kan de waarheid boven tafel komen.

De ontmaskering heeft ons nu al veel gebracht. Want een vermoeden of vele getuigenissen is één, maar een keiharde bevestiging is vele malen krachtiger. Op deze manier ontwikkelen we het inzicht hoe het werkt, als het ego – dus hebzucht, status en macht – de overhand krijgt. Meteen een rake samenvatting van het Vissentijdperk. Het inzicht hoe verwoestend dat heeft gewerkt is heel belangrijk voor ons leerproces. Een volksheld als Lance hakt er dan dieper in dan een of andere topbankier die eigenlijk niemand kent. Het komt heel dichtbij en spiegelt onze ‘eigen dingen’. En ‘en passant’ helpt dit ook bij het relativeren van de heldenverering binnen de topsport in het algemeen en binnen de wielersport in het bijzonder.

De val van Lance is essentieel voor ons begrijpen van de verouderde tijdgeest en dus voor de verwoestende kracht van concurrentie. Hij heeft aan Oprah bevestigd dat hij inderdaad tot alles in staat was om zijn tegenstanders in een wedstrijd voor te blijven, zijn teammaten te onderdrukken én zijn tegenstanders in de dopingzaak te breken en vernietigen. Hij was on-uit-staan-baar (zegt hij nu ook zelf), zeer manipulerend en veel schade veroorzakend. Geen empathie en geen ‘hart’, alles moest wijken voor zijn succes. Vandaar dat Benjamin Creme terecht zegt dat wedijver, afgescheidenheid en commercialisering het kwaad in de wereld vertegenwoordigt. Dat is hetgeen ons en de Aarde aan het vernietigen is. Het donker zit in ons denken en dus in ons allen. Maar als je er inzicht in hebt, en vervolgens beheerst en er aan voorbij bent, zal het nooit meer naar voren komen.

Daarom, het is goed dat het boven de grond komt. Het is net als een therapie die je inzicht geeft in je handelen, waardoor je het kunt veranderen, omdat je het bewust bent geworden. ‘Wil ik dat nog steeds zo?’. Als het antwoord ‘nee’ is, dan kun je het gaan veranderen. Als het daarentegen onbewust blijft, dan heeft een eventuele nieuwe actie nog geen fundament en zal het niet lang stand houden.

Het inzicht in het verkeerde handelen geeft dus bewustwording. Vanuit het hart is dat inzicht altijd vergevingsgezind. ‘Zij die zonder zonde zijn, werpe de eerste steen!’. Daardoor is de Verzoeningscommissie in Zuid Afrika ook zo belangrijk geweest (als onderdeel van het herstel-recht). De wonden kunnen pas helen als er inzicht is wat er is gebeurd en hoe het heeft kunnen ontstaan. Want uiteindelijk gaat het niet eens zozeer om het straffen van de schuldigen. Het gaat om het gezamenlijke proces, het gaat om vergeving en het gezamenlijk een andere weg willen inslaan. De meeste ‘misdadigers’ wonen dan ook weer bij hun gemeenschap. Zo ook, de val van Lance betreft ons allemaal. (Terwijl ons eenzijdige strafrecht alleen gefocust is op, ‘de dader moet gestraft worden!’. Tegenover de focus van het herstelrecht: het herstellen van een relatie, want het betreft de hele gemeenschap.)

Het inzicht van Lance is nog voortschrijdend. Als je kijkt naar zijn uitstraling is het vanzelfsprekend allemaal nog te vers en is hij vooral bezig met ‘damage control’. Op het moment heeft hij vooral spijt en baalt hij dat hij gepakt is. Maar ook als je let op zijn woorden is dat merkbaar. Op de vraag of hij spijt heeft van zijn return in 2009 (hij stopte in 2005), antwoordde hij bevestigend. Dat was ‘een grote fout van hem, dat betreurt hij ten zeerste, want als hij niet was teruggekomen, was zijn dopingverleden waarschijnlijk nooit aan het licht gekomen.’ Iemand die werkelijk berouw voelt, zal juist het tegenovergestelde zeggen! Namelijk, dat hij heel blij is dat hij – weliswaar pijnlijk – tegen de lamp is gelopen, omdat hij nu in het reine kan komen met zichzelf en zijn omgeving.

Maar zoals gezegd, het is nog vers voor Lance. Hij zal waarschijnlijk nog jaren nodig hebben om af te kicken van zijn oude manier van denken en handelen. Zeker met ego-versterkers als de input van advocaten, imago-adviseurs en financiers om hem heen. (Mocht hij werkelijk ‘knakken’ en het licht zien, dan kan het sneller gaan J.)

Daarom is het zo belangrijk dat zaken aan het licht komen. Het donker moet worden opgetild. Het gaat inderdaad niet om de vernietiging van de persoon Lance, maar om het inzicht dat we krijgen ‘hoe het gewerkt heeft’ zodat we gezamenlijk kunnen werken aan de heling en vernieuwing van de samenleving. We leren ervan. Het geeft bewustwording. Het houdt ons een spiegel voor. Het stimuleert ons éxtra om een andere weg in te slaan.

Zijn ontmaskering, en de vele andere onthullingen van de afgelopen jaren is een voorbeeld van wat er met de mensheid gaande is. Onze schaduwkant komt in het licht om te kunnen verdwijnen, zodat we ‘schoon schip’ aan het maken zijn voor het Nieuwe Tijdperk.

Als de zin van het leven is ‘onwetendheid omzetten in inzicht’, dan is de Lance-case dus een mooi voorbeeld. Het gaat er niet zozeer om ‘wat’ het is, maar meer ‘hoe’ we ermee omgaan. Als de intentie is om ervan te leren, dan komt het Nieuwe Tijdperk steeds dichter bij. Laten we hopen dat we met z’n allen – samen met Lance – weer dichterbij onszelf komen om op een liefdevolle manier te kunnen bijdragen aan een samenleving die leeft vanuit het hart.

Bron: http://www.wereldopdrift.nl/glance-harmstrong-the-pisces-residu/

Lees meer gastcolumns

Lees meer over spiritualiteit

Terug naar de homepage 

Papa is klaar en Dylan mag nu op de stoel. Omdat hij nog veel te klein is gaat hij bij mij op schoot. Dat is dus de verkeerde keus. Hij wil bij papa. Dat gaat alleen niet meer, ik heb al een schort om en de kapster is al bezig. Zijn vader blijft er voor de zekerheid maar bij staan. Het gaat prima, Dylan pakt de kam af van de kapster en gaat zelf zijn haren kammen. De plukken haar vliegen in het rond. Maar helaas, halverwege heeft hij geen zin meer. Hij wil weg en gaat dwars doen. Zijn haar is aan de ene kant netjes kort en aan de andere kant nog lang. En ja, leg dan maar eens uit aan een kind van 16 maanden dat hij echt nog even geduld moet hebben, want zo kan hij echt niet over straat. Hij is inmiddels op mijn schoot gaan staan en hangt aan papa. Nou dan maar zo knippen. De kapster gaat snel door en niet veel later heeft hij weer een heerlijk fris kort koppie. Nog een beetje gel erin en klaar is Dylan.

 

Er zijn kledingmerken die aanvoelen wat klanten willen. Laatst las ik een leuk stukje over het merk G-star die klanten de mogelijkheid geeft een hele eigen ontworpen spijkerbroek te dragen, meteen custom made op bestelling. De timing was perfect, vlak voor het Paasweekend, met veel mensen op de been, in de G-Star winkel op de P.C. Hooftstraat.

De kleermakers waren ter plekke aanwezig en zorgden ervoor dat je met je eigen ontwerp de deur uit liep. Wat wil de klant nog meer? U roept, wij draaien. Klanten raakten geprikkeld door wat ze zagen, wilden ook zien, voelen en proberen. Het unieke is het leuke aan het concept. 

Acht jaar geleden werd ik nog uitgelachen dat ik het naaivak ging leren en m’n eigen patronen maakte, nu is het HOT geworden. Plagend zeiden ze…”ga je weer naar je naaiclubje?”.

Inmiddels heb ik werk gevonden in het patronen vak en nu blijkt er een tekort aan vakmensen te zijn. Komt dat even goed uit!

Ik deed dit allemaal naast m’n management opleiding en later naast m’n werk, omdat ik vond dat ik meer technische informatie over het product moest leren, en dat miste ik op school. De boeken zijn erg interessant, maar veel van het echte vak leer je toch in de praktijk.

Dus meelopen in diverse bedrijven en meekijken en een lange adem hebben, want je hebt het echt niet in een dag onder controle. 

Ik denk dat ik een stukje van m’n voorouders heb meegekregen heb, die allen kleermakers waren. Toen ging het vak nog van vader op zoon. Op een gegeven moment is dat gestopt…

Zonde al die oude kennis, een schat aan informatie! Alles is op internet terug te vinden, maar het zijn de praktijk trucjes die je mist. Maar het lijkt alsof de tijden weer aan het veranderen zijn, mensen lijken te snakken naar de oude ambachten! Eerlijke producten, met liefde gemaakt, volgens oud recept. 

Voor ieder die het stukje over G-Star wil lezen en snakt naar een eigen ontworpen spijkerbroek, kijk even op de website

 Lees meer over Di Rosa en de andere gastcolumnisten

 Lees meer over Beauty&Fashion

Ik heb het er nog wel steeds moeilijk mee om lichamelijk in gang te schieten, maar eenmaal goed op dreef, voel ik me gewoon beter, lichter, lekkerder in m’n vel. Indien je ’t puur chemisch wil benaderen, komt dat door een uitstoot van serotonine, het hormoon dat gestimuleerd wordt als je je lijf gaat aanzetten om te bewegen. En dan heb ik het niet over het traject luie zetel – keuken om de doos lekkere kaakjes te gaan zoeken, ook niet over de monotone armbeweging die het flesje bier quasi automatisch naar de bek aanvoert.

Nee, ik heb het over krachtpatserij: met de volle kruiwagen hossen, planten omspitten, gras afmaaien, dat soort edel tijdverdrijf.

Nu stond ik daar naast de stapel aarde met m’n kruiwagen, die ik van de ene plek naar de andere wou overbrengen. Nogal redelijk onstuimig parkeerde ik m’n gereedschap voor een volgende lading. Zie ik toch opeens, centimeters van het wiel verwijderd, een ietwat zielig, bijna levenloos aandoende hommel in het gras liggen.

Ik dacht ook echt voor een ogenblik dat ie dood was, zo stil lag het beest daar. Ja, ik zeg wel heus “beest”, want het was een fiks exemplaar – zoiets wil je niet meemaken op een warme zomerse dag wanneer hij met heel z’n familie je barbecue feestje komt opzoeken.

Ik hurkte even om het insect nader te inspecteren en bleef er als gefascineerd naar staren, niet goed wetend wat ik er eigenlijk mee moest aanvangen. Hij (of misschien “zij” – wie zal het ooit te weten komen) bewoog z’n pootjes heel langzaam doorheen de langer wordende grassprieten, maar kwam verder geen millimeter vooruit.

Een gevoel van medelijden beving me. Mijn spontane reactie was dat het insect eigenlijk aan het doodvriezen was, zelfs al vroor het niet écht.

Ik kwam weer overeind en vervolgde mijn activiteit, alsof er niets gebeurd was. Maar ik moest toch steeds weer terugkomen naar diezelfde plek, want de hoop aarde moest met de kruiwagen vervoerd worden, naar een andere plek. Dus werd ik steeds weer met die hommel geconfronteerd. Nu ik ook wist waar hij lag, kon ik er ook niet meer omheen kijken.

Verdomd beest. Ik moet werken, ik kan me echt niet met jou bezig houden. Ga ergens anders naartoe; leef je leven en ga op zoek naar nectar in plaats van hier de zielepoot uit te hangen.

Ik heb de stakker uiteindelijk een stuk tak aangeboden, waar ie kon gaan opkruipen. Zo voorzichtig als ik kon, ben ik dan met het stukje hout naar een plant gelopen in de tuin, waar een voorzichtige bloesem probeerde open te barsten, tegen alle temperatuursverwachtingen in.

“Hier”, sprak ik tot de hommel, “ga hier maar lekker op die bloemetjes zitten en pomp je vol met nectar, dan ben je zo meteen weer beter en dan kan je weer rondjes gaan vliegen, op naar warmere oorden.”

Toen ik even wat later terug langs dezelfde struik kwam gereden, nog steeds met m’n kruiwagen, was de hommel verdwenen. Misschien was hij van de plant getuimeld en lag hij nu ergens in de aarde. Maar misschien heeft hij zich toch aan wat noodzakelijk voedsel tegoed kunnen doen en zoemt hij nu vrolijk doorheen het luchtruim, zijn eeuwige dankbaarheid aan mij betuigend tegenover z’n vele collega’s.

Het wordt een leuke zomer.

Lees meer over Peter en de andere gast columnisten

 

 

Na een fantastisch verzorgde reis vol kilometerslange treinwissels tussen Dordrecht en Bologna Italië, autosnelwegen van Bologna naar Ancona en glijdend over het water op de super-de-luxe SuperFast Ferry naar Patra kwamen we aan in Griekenland.

De eerste indruk was niet bijster geweldig. Een gevoel van narigheid overviel me. Er was geen zon, er waren geen leuke tentjes en de prachtige Griekse goden waren ver te zoeken. We stapten nog met een sprankje hoop de bus in maar de haag van roestige autowrakken, wasmachines en vuilnisbelten langs de wegen, brachten alle hoop om zeep. Zo kwamen we aan in Loutrá Kilínis. Wat een moderne kuurplaats moest zijn, leek in dit jaargetijde op een neutronenstad. Er was helemaal niets, maar dan ook niets te beleven. De straten waren verlaten, er was geen levend wezen te bekennen. De zeer gastvrije directeur van het Grieks verkeersbureau begreep natuurlijk ook wel dat dit het niet ging worden en nam ons mee naar het nabijgelegen Kastro. Terwijl de bus de diepe duisternis in dook, deed hij absoluut en in vloeiend Nederlands, zijn uiterste best om enthousiast te blijven, maar mijn nare gevoel verdween niet. Ik kon niet vermoeden dat ik de ervaring van mijn Griekse leven zou krijgen, toen we bij aankomst een somber, maar overvol terras opliepen. De directeur riep wat naar achteren en alles veranderde bij toverslag. Feestverlichting lichtte op  als vuurwerk op oudejaarsnacht en mensen sprongen van hun stoelen. Binnen de kortste keren stond er een geweldige maaltijd voor ons op tafel. De directeur maande iedereen tot stilte. Ik wachtte gespannen af op wat komen ging.

Op het moment dat hij zijn mond opendeed gaf ik een gil van Griekenland tot Tokio. Een enorme steek trof mijn onderrug. Het leek wel of de hele plaatselijke bevolking zich in sneltreinvaart rond de omheining van het terras ophoopte en zich aan mij vergaapte. Ondertussen voelde ik me bloedheet en vervolgens ijskoud worden. Een Griekse vrouw vroeg om de haverklap hoe het met me was, ondertussen ook nog eens van alles in rap Grieks schreeuwend tegen wie het maar wilde horen. Plotseling week de menigte uiteen. Een oud man, in zwart gekleed, kwam zo snel als hij kon op zijn stramme benen naar mij toe rennen, terwijl hij geruststellend gebaarde naar de menigte. Er hing iets van devotie om hem heen. Toen hij voor mij stond vroeg hij mijn naam.

“Ineke,” sprak ik zwak. Vervolgens nam hij in alle plechtigheid zijn trouwring van zijn vinger. De omstanders zwegen als het graf. Mijn God, wat gaat hij nou doen, vroeg ik me af. Hij keek me doordringend aan, maakte allerlei gebaren, greep onder mijn shirt naar de pijnlijke plek en trok met zijn gouden ring zowat het hele universele stelsel van tekens en kruisen over mijn rug.

Ik weet niet hoe lang het duurde, ik weet wel dat hij plotseling weer voor me stond, een kruis sloeg en bloedserieus zei dat ik geen schade zou ondervinden van deze schorpioenenbeet. Hij zegende me en verdween in de nacht. Of je het gelooft of niet, ik voelde me een ander mens. De pijn was met de eerdere somberheid verdwenen. Ik werd door de bevolking gefeliciteerd en gezoend alsof ik zelf de zegen weg gaf. Over het plein rende een Grieks muziekensemble op de uitspanning af en, gezegend als ik was, danste ik met de directeur tot in de vroege uurtjes.

 Lees meer clomuns van Ineke en andere gastcolumnisten

 

 

Waar ik het over heb..? Groen… ik heb het over groen…gewoon groen… het verse mooie ontluikende bijzondere jonge zachte groen… ’s-Morgens als je naar buiten loopt en het live ervaart… het oer gevoel, het begin van een lente, de pracht.. de schoonheid, de eenvoud van het groen. Afgesproken werk, zo lijkt het als eerst de struiken en dan de bomen hebben besloten om massaal te gaan groenen. Een geluksmomentje om even stil te staan en me te verwonderen bij het ontstaan van bloesem en het verse groen…. Een geluksmomentje.. natuurlijk niet dat alleen, het helpt als je op een zaterdagmorgen geen blauwe in de bus ziet schuiven, of dat de in roze shirt gestoken man je vriendelijk begroet en de woorden spreekt als …gefeliciteerd met uw nieuwe auto, natuurlijk helpt het als je bankiert en constateert dat er een prijs van drie miljoen op je bankrekening is gestort, natuurlijk is het geweldig als de nieuwe hond, kat, kanarie of ander beest je gezinssamenstelling gaat verblijden…. Of al niet te spreken van zwangerschappen, of dat je ouders of grootouders zou gaan worden, de partner van je leven tegen gaat komen of al hebt gevonden, dat je gezond kan blijven en zonder al teveel kleerscheuren je passie, je droom kunt beleven….. Geluksmomenten… de dromen, de gedachten en de weg die er naar toe zouden kunnen leiden.

En,,,, helpt het al evenzeer, als de doorgaans stilstaande auto’s blijven rijden over de opnieuw geasfalteerde weg en.. zo het lijkt of de crisis ook positieve momentjes kent... de verdraagzaamheid is alweer aanwezig. Het geluksmomentje bekruipt mij onder het genot van de luid schallende woorden. .la donna che vorrei, van Gigi D’Allessio… als ik het verse groen, de bossen wit en gele bloemen voorbij zie flitsen. Het doet mij denken aan de bijna wapperende volle bloemenpracht die tussen de vangrail op de Italiaanse snelweg meedeint in de wind. De klanken van het gezang en het zien van zulke schone bewegingen laten mijn grijns vastzitten tot ver voorbij Woerden. Zo kan het dus gaan ofwel zo zou het altijd mogen zijn, de wonderlijke wereld vol groen en bloemige bloesem. Het nieuwe is in volle gang.. De winter even stilgezet en ruimte makend voor de volle omvang en natuurlijke schoonheid van dat ene magische moment. De geboorte van de lente….. Ze hebben het afgesproken… Ze groenen tegelijk. Mooie dag, weekend of ander magisch moment.

 

Lees meer van Paul en de andere columnisten

 

Krampachtig probeer ik in het moment te blijven, de vreemde luchthavensfeer te negeren. Ik speel kiekeboe met mezelf…   het is gewoon net als bij elke reis een kwestie van wachten, inchecken en vliegen. 

Wachten ……normaal verdrijf ik wachttijd met mensen kijken, wat doen ze, wie zijn ze, wat is hun relatie, hoe ziet hun leven er uit? Mijn oog valt op een knappe jonge vent in uniform, hij wordt geflankeerd door twee vrouwen waarvan één overduidelijk zwanger.  Zou dat zijn vrouw of vriendin zijn? Ik probeer de opkomende beelden- en gevoelsstroom te stoppen en te retourneren naar de oorspronkelijke ontstaansplek in mezelf maar tevergeefs. Ik dreig mezelf te verliezen maar dat kan nu niet.  Slikken, herpakken en net doen alsof, je bent gewoon op een vliegveld. Nee, ook niet kijken naar die vrouw met die 2 kinderen, sluit je af, nu!

16.00 uur…..Ik kijk op de grote ouderwetse luchthavenklok die er hangt, de tijd tikt weg, nog een uur……….Ik word onrustig waar blijft hij nou?? Er worden grapjes gemaakt, straks komt hij te laat, hij heeft zich bedacht, hij gaat niet, hij staat bij de verkeerde gate, net als in die reclame. Maar we weten beter, natuurlijk is hij het niet vergeten en natuurlijk staat hij niet bij de verkeerde gate, hij gaat gewoon.

16.10 uur….daar zijn ze. Z'n vriendin eerst, ze weet me nog even snel in te fluisteren dat hij het net even heel moeilijk gehad heeft.  En daar staat hij dan voor me, mijn oudste zoon, in uniform met reistas, ogenschijnlijk rustig.  

Nog 50 minuten en dan vertrekt hij voor de Kunduz missie, een half jaar Afghanistan.  Ik vraag of hij er klaar voor is en probeer zijn gevoel te peilen. Hij lijkt stabieler dan ik. Moet ik nog wat zeggen, vraag ik me af….., nee alles wat gezegd moest worden is al gezegd. 

Dochterlief loopt rond met het fototoestel, nog even een foto met je vriendin en met papa en mama. Pap, maak jij nog even een foto van ons drietjes. Ik merk dat deze fotoshoot op een of andere manier mijn angst triggert.  Ik wil roepen, geen foto's, nergens voor nodig, geen herinneringen maken alsjeblieft. God bid ik in stilte, laat dit alsjeblieft niet de laatste foto's zijn.

De tijd tikt en ik merk op dat we het met zijn allen zo luchtig mogelijk proberen te houden. Geen drama, hij gaat een half jaar weg en met Kerst zitten we weer allemaal aan het Kerstdiner.  Als ik steels om me heen kijk zie ik dat de andere familie´s zo´n zelfde houding uitstralen. Er heerst een vreemde oppervlakkige sfeer.

16.30 uur…..mam, we gaan nog even roken. Mijn man en ik bewaken de achtergebleven tassen en jassen.  De buddy staat ineens voor onze neus en maakt van de gelegenheid gebruik om ons op het hart te drukken dat als er iets is wij niet moeten aarzelen om te bellen.  Iedereen die uitgezonden wordt krijgt een persoonlijke buddy toegewezen. Een maatje die fungeert als eerste aanspreekpunt met name voor het thuisfront.

16.35 uur…..Er klinkt een stem door een microfoon met het verzoek aan de groep om zich om 16.45 uur onderaan de trap te verzamelen. Het wordt steeds moeilijker om in het moment te blijven. Maar ik wil me niet laten leiden door angst, ik wil het niet. Dat levert niemand wat op. Ik merk dat de sfeer en de hele energie van de massa verandert. De spanning bouwt zich op.

16.45 uur…..De groep heeft zich zoals opgedragen verzameld onder de trap. Een groep mannen en drie vrouwen, keurig in het gelid. Het uniform maakt ze tot één groep.  Identiteit verdwijnt, eigen persoonlijkheid wordt opzij gezet en geofferd voor een groter belang. Ik raak in paniek, waar staat hij nou, ik zie hem niet? Ik breek bijna op het moment dat de groep gehoor geeft aan het "geef acht" commando. De groep beweegt als één geheel en op dat moment heb ik het gevoel dat ik mijn kind verlies. Er is alleen nog maar groep. Geen tijd om te janken nu! Geen tijd……

16:55 uur…..De deuren gaan open, we moeten afscheid nemen nu! Nog één keer vasthouden, sterkte wensen, de hele ruimte vult zich in één keer met verdriet. Collectief verdriet. Overal waar ik kijk zie ik tranen, moeders, vaders, oud, jong, opa's, oma's, kinderen………..Ik zie een vrouw met een kind op haar armen afscheid nemen van haar man, oma staat er naast met ook een kind op haar armen, allemaal in tranen,  en op dat moment prijs ik me heel even gelukkig. Mijn zoon hoeft gelukkig geen kinderen achter te laten. Het zijn de gezinnen met kinderen die hier de zwaarste lasten dragen. De moeders die achterblijven, de vaders die hun kinderen en vrouw moeten missen. 

17:00 uur…..Ik klim samen met anderen op de stoelen, dan kun je ze nog volgen als ze in de gang staan.  In een flits zie ik dat onze buddy ons  op gepaste afstand volgt en in de gaten houdt.  Ik merk dat dat me goed doet. We zwaaien onze armen uit de kom. Dag kind, daaag!! Komt goed. Daarna verzamelen we ons buiten voor het glazen raam om de laatste glimp op te vangen tot dat ene  onvermijdelijke moment……

Dag kind……..succes!

Woensdag, 2 mei……….Vandaag proberen niet te luisteren naar de ANGST die sinds gisteren bezit van mij genomen heeft.  Ik kan het voelen in mijn buik en in mijn hart, ik kan het aanraken, het ligt op de loer, klaar om aan te vallen. Ik moet alle zeilen bijzetten om het consequent stelselmatig te negeren want wat je aandacht geeft voed je.  Met Kerst zitten we weer allemaal aan het Kerstdiner.

Lees meer over Louise en de andere gast columnisten

 

Genadeloos word je overgeleverd aan bezoekers die onverwacht langskomen. Je glimlacht en schenkt eindeloos koffie. Het is ook niet ongezellig. Het is ook leuk dat er zoveel mensen om je geven en je houdt ook van hen. Bovendien maak je er altijd een dolle boel van. Daarom komen ze ook graag bij je langs. Maar de innerlijke strijd is weer begonnen. De strijd waarvan Adelheid Roosen eens zei dat haar generatie daarmee te kampen heeft: de strijd tussen het kunstenaar-zijn en geïnspireerd willen leven en het gevoel dat je móet werken, in de maatschappij, in een baan die je eigenlijk niet wilt, geld moet verdienen. Je herkent het als geen ander. Je zou er graag eens met haar over praten. Hoe heb jij dat nu opgelost? Of is het een eeuwige strijd gebleven?

Je troost je met de gedachte van Eckhart Tolle. Je pakt zijn boek er maar weer eens bij. Je leeft in het NU en daar gaat het maar om. Iets anders bestaat er niet. Op het moment dat je NU denkt is het al weer vervlogen. Dat gaat zo razendsnel dat je het moment zelf maar zo optimaal mogelijk moet gebruiken. En dat doe je. “Wil je koffie en je wilt er zeker wel iets lekkers bij?” hoor je jezelf keer op keer vragen. En je neemt er zelf ook nog een, want wat kun je anders doen.

Doen wat je echt zelf wilt gaat immers niet. “Je moet grenzen leren stellen,” zegt je vriendin. “Je moet ruimte scheppen voor jezelf.” Maar je kunt er niets aan doen, zeg je tegen haar, terwijl zij er haar gemak van neemt op het bankje naast jouw zojuist geïnstalleerde schildershoekje aan het water. Daar zit ze voorlopig nog wel even goed zie je aan haar houding. Je schenkt nog eens een wijntje in. Samen zien jullie de zon achter de dijk verdwijnen. En zo vervliegen vrije momenten en heb je niet gedaan waar jouw ziel zo naar smachtte.

Maar gelukkig kent ieder moment weer nieuwe kansen en bedenk je hoe je jouw strijd geen strijd meer kunt laten zijn, of althans zo min mogelijk. Dus zet je de wekker nog een uurtje vroeger. ’s Ochtends is jouw scheppend vermogen vaak op zijn best, zeg je tegen jouw verbaasde vriend. Dit is gewoon dé oplossing. Je installeert je in jouw hoekje. Je sluit je ogen. Je zuigt het moment van zelfexpressie diep in je longen. Je pakt het penseel, kijkt naar het witheldere doek. Je ziet kleuren die harmonieus in elkaar overvloeien. Hoe gelukkig kun je zijn. Voorzichtig neem je wat verf op van je palet en besef je dat de innerlijke strijd is geweken voor de schoonheid van een nieuw moment. En op datzelfde ogenblik begint de hond aan je mouw te trekken. Hij wil eruit, hij wil naar buiten. Met zijn grote trouwe ogen kijkt hij je aan. Je staat op. Hij kwispelt als een gek. Met zijn achterlijf draait hij hele tango’s. Je smelt voor zoveel levensgeluk. Buiten wordt hij nog doller. Door de haag van bloeiende clematissen rent hij naar het tuinhek. Hij kijkt naar je om. Kom nou, lijkt hij te zeggen. Kom nou naar het open veld! En daar gaat hij, rennend voor je uit. Tegen zoveel geluk is geen kruid gewassen. Je haalt diep adem en neemt een sprint. En voor je het weet, dartel je met hem mee, volledig opgaand in het eeuwige NU.

Lees meer columns van Ineke en andere columnisten

 

 

Angst voor de stilte, dat is het. Elke seconde van ons leven moet absoluut met iets worden opgevuld. Geen wonder dat mensen terug naar de stilte willen – stilte weekends in kloosters en abdijen blijken tegenwoordig weer heel ‘in’ te zijn. Vind ik totaal niet opzienbarend, integendeel.

Het zou uiteraard ook totaal anders kunnen : ik ben niet tegen wat muziek, integendeel zelfs. Maar ik snap niet waarom die bouwvakkers niet rustig hun werk kunnen doen met een symfonie van Mozart op de achtergrond, of misschien zelfs wat Gregoriaanse gezangen. Volgens mij bevordert dat slechts de werklust en voel je je aan het eind van de dag veel beter en rustiger.

En het werk zal er hoogstwaarschijnlijk kwalitatief alleen maar beter door varen.

Ik voel dat ik mijn stelling proefondervindelijk moet gaan staven, zoals dat elke goede wetenschapper betaamt. Morgen komen de jongens terug om te boren, te kappen en te bezetten en dan zal ik ervoor zorgen dat uit het machtige muil van mijn muziekinstallatie het eerste pianoconcerto van Tchaikowsky als een machtige majestueuze overwinning op al die hedendaagse rommel weergalmt.

Boem boem boem tchakaa tchakaa boem boem boem avant la lettre, alsjelief.

Onze Vlaamse collega Peter is geboren en getogen te Antwerpen. Het eerste feit deed zich voor op 24 februari 1965, het tweede eindigde met zijn zelfgekozen ballingschap naar Londen op 20 jarige leeftijd. Twintig jaar later, via vele omwegen vond Peter zijn bestemming. Sindsdien werkt hij als coach en begeleidt hij mensen naar hun professionele zoektochten (loopbaanoriëntatie en placement)

Lees meer over Peter en de andere gastcolumnisten

 

 

Het weer was ideaal. De Oostzee spiegelde in de zon, meeuwen vlogen rond de mast en wij waren goed geluimd. ”Dit is mijn lust en mijn leven,” meldde ik uitbundig knipogend. “Wat is er fantastischer dan de grote zeeën te bevaren en niets dan water te zien,” vervolgde ik lyrisch. “En dan al die reacties van vrienden en collega’s. Dat ik dat durf, over zo’n open waterspiegel zeilen. Ze weten natuurlijk niet waar ze het over hebben. Voor rasechte zeilers als wij is dit gewoon de reis van je leven.”

Terwijl ik zo heerlijk voor mezelf uit zat te oreren, zwiepte de boot in een plotselinge klap naar links. Ik gilde. De kapitein keek me aan. “Jij bent nooit overstag gegaan,” stelde hij droog vast. Ik voelde me rood worden, maar herstelde me.
“Tuurlijk wel, al zo vaak,” zei ik quasi stoer, maar ik had geen flauw idee waar hij het over had. De tweede keer krijste ik iets harder. Dat was ook logisch. De golven werden hoger naarmate de lucht donkerder werd en daar kon ik niets aan doen, dat gebeurde helemaal buiten mij om.

De kapitein schreeuwde steeds harder. Michel, de matroos, en mijn zus reageerden op ieder commando alsof ze al wisten wat er moest gebeuren. De boot hing nu bijna op zijn kant. Ik zette me schrap tegen de zijwand en hield me met beide handen vast aan de reling. Iedereen rende druk heen en weer. “Ga jij maar in die hoek zitten, daar zit je het minst in de weg,” brulde de kapitein die bijna zijn nek over mijn stramme lijf brak. Ik keek angstvallig naar de plek die hij mij wees, sprak mezelf streng toe, nam de sprong naar de overkant, waar ik stijf van angst bleef zitten.

Het schip sneed inmiddels als een zoekende voetzoeker door de enorme golven. Intussen begon de bemanning, inclusief mijn zus, vrolijk zeemansliederen te zingen. Ik keek ze aan alsof ik de hele Oostzee zag branden. Ik begreep hier niets van. Er werd hier de strijd van mijn leven op mijn dood gevoerd en zij gingen een partijtje zitten zingen. Ik was doodsbang, voelde me vies en eenzaam.

Plotseling doken we onder de donkere wolken door en werd het zonnig en licht. Ik wilde net naar beneden gaan om me enigszins te verfrissen, toen er een stipje aan de horizon verscheen, dat in slechts enkele minuten een groot marineschip langszij werd. Wat we daar deden, midden in het militair oefengebied van  de marine, wilden ze weten. En of we wel beseften dat juist hier over een uur schietoefeningen zouden worden gehouden. “Ik sommeer u nu onmiddellijk deze wateren te verlaten,” klonk er dreigend door de megafoon. Vol ontzag keek ik naar het enorme schip omhoog.

Onze kapitein kon niet anders dan zijn welgemeende excuses aanbieden voor zijn domme fout.

“Het lukt dus toch niet om dit stuk af te snijden, “ hoorde ik hem naast mij mompelen. Ik keek hem angstvallig aan. “Dat ga je niet menen,” riep ik hem nog toe. Maar hij deed wat ik in mijn wanhoop al vermoedde. Zonder blikken of blozen keerde hij zijn schip, terug richting donkere wolken en zeegeweld.

Lees meer columns van Ineke en andere columnisten