
Het is nu zeven weken geleden dat ik van Amsterdam naar Glastonbury in Engeland verhuisde, maar het lijkt veel langer geleden en ik voel nog steeds alsof ik hier op vakantie ben. Het is pas nu dat ik tot rust begin te komen, langzaam te aarden in deze niet wereldse, maar wel aardse omgeving. Ik kwam hier om mijn leven om te gooien en ik geloof dat dit ook daadwerkelijk bezig is. Is het wat ik me er van had voorgesteld? Ja en ook toch soms nee. Maar ik zit nog wel midden in dit transformatie proces en er kan nog veel meer gaan veranderen als ik het maar toe laat. En daar zit dan ook de uitdaging: hoeveel durf ik te vertrouwen op de steun van het universum en los te laten waar ik heen ga.
Toen ik hier pas was, begon ik de tweede dag al mijn flyers te verspreiden over de Sacred Tours & Events die ik zou gaan aanbieden. Enthousiast ging ik langs de B&B’s, winkels, de VVV en overal waar er maar mensen zouden komen. Gelukkig werd ik overal vriendelijk ontvangen en men knikte met veel begrip als vertelde over mijn plannen en mijn recente verhuizing. Good luck, werd er geroepen, maar ondertussen werd er wel gedacht: ‘Weer zo’n dromer die hoopt in Avalon haar geluk te vinden, ik hoop dat het haar lukt.’ Ik ben natuurlijk niet de enige die deze stap heeft gemaakt, honderden misschien wel duizenden zijn door de jaren en eeuwen heen mij voor gegaan. Deze pelgrimsplaats heeft een bijzondere aantrekkingskracht voor spirituele zoekers en velen vestigen zich hier in de hoop de rust te vinden in zichzelf die ze al zolang zoeken. Dit geldt ook voor mij: in Nederland vond ik geen rust, ik was veel alleen en werd afgeleid door materiële zaken en verplichtingen die mijn creativiteit behoorlijk beperkten. Ik leerde een zware, maar goede les over geld en consuminderen en ik besloot om dat ik toch niets te verliezen had en vertrok.
Loslaten
De voorbereiding voor het vertrek was zeker geen gemakkelijke tijd: ik moest nu durven loslaten. Mijn spullen loslaten was geen probleem: vol enthousiasme en met hulp van Marktplaats kon ik heel wat kwijt en ik voelde me steeds lichter worden. Moeilijker was het loslaten van mijn kinderen, mijn ouders, mijn vrienden en mijn kat. Als je een moeder bent, is het eigenlijk not done dat jij degene bent die vertrekt. Meestal is het andersom als je kinderen het huis uitgaan. Toch kan ik zeggen dat ik vreselijk veel steun heb gehad van iedereen en begrip. Nee, ze vonden het niet leuk, maar het werd wel begrepen. Ik was al tien jaar lang heen en weer gegaan naar Glastonbury en men wist hoe goed ik me daar voelde. De laatste week was heel heftig: de afscheidsetentjes met vrienden en op de laatste avond het afscheid van mijn kinderen: met veel tranen en pijn in mijn hart vetrok ik. Op zo’n moment is de onzekerheid van je beslissing zeer groot, maar ik had het gevoel niet meer terug te kunnen.
Aarden
Nu moest ik gaan aarden in Glastonbury en ik ben nu zeven weken verder en het begint nu pas. De eerste weken gingen in een soort roes voorbij: de mensen van de B&B waar ik verbleef waren mijn familie en zonder hen had ik het zeker niet gered. Mijn vriendin Marion was gelukkig ook een anker, zij had deze stap al drie jaar eerder gedaan en ook haar kinderen moeten loslaten. De eerste weken voel je geen grond: je weet niet waar je thuis hoort, alsof je tussen twee landen zweeft. Gelukkig merkte ik wel dat ik goed ontvangen werd en kon al snel voor Avalon Coaches, een grote Tourmaatschappij, een aantal mystieke reizen samenstellen. Echter pas voor de zomer in 2013 en mijn jaartraining Natuurmagie gaat in Februari 2013 ook van start bij de Isle of Avalon Foundation. Echte opstekers gelukkig en een teken dat ik daar moet zijn. Op korter termijn is het echter sprokkelen: hier een workshopje, daar een tourtje, verkopen van 2-hands kleding en wat en het doen van een tarotsessie. Het houdt niet over, maar voorlopig kan ik nog eten en door. Ik voel nu ook dat ik deze tijd nodig heb om tot rust te komen en te aarden, dus geef ik daar nu aan toe. Ik ontmoet mooie mensen vanuit de hele wereld en zij nemen mijn folders en workshops weer mee naar hun land, dus wie weet wat daar weer uitkomt.
Consuminderen
Geld, of eigenlijk het nauwelijks hebben van een zeker inkomen, is de grootste uitdaging. Ik had de laatste twee jaar in Nederland ook al in zo’n situatie gezeten, maar nu is het zelfs nog minder. Ik had al zoveel mogelijk kostenposten weg gedaan, mijn huis in Amsterdam onderverhuurd en in Engeland betaal ik weinig huur. Ik leef minimaal, maar ik geniet maximaal: mijn studio hier zit in een prachtige tuin met mooie energie. In de avond zie ik de sterren zo goed, meer dan ooit en ik ontmoet de liefste mensen. Ik leef als een hippie, een zigeuner en ik voel me veel vrijer dan dat ik ooit geweest ben. Wat heeft een mens toch weinig nodig: ik zie steeds meer in hoe onze consumptie maatschappij ons afleidt van alles dat echt belangrijk is. Vooral van ons eigen potentieel en onze levenskracht. Er is hier in Engeland een geweldig iets wat zeer goed helpt bij minimaal leven: de Charity Shops. Ik ben er gek op: het zijn winkels die opgezet zijn vanuit een charitatieve instelling zoals Kankerfonds of Hartstichting en je kunt daar al je gebruikte goederen en kleding brengen, die zij weer verkopen. De opbrengst gaat naar hun eigen goede doel. Deze Charity Shops vertegenwoordigen tegenwoordig in de High Streets van alle plaatsen minsten 10 to 20% van alle winkels die daar zijn. Dat blijkt mogelijk te zijn door voordelige belastingregels. De winkels zijn zeer populair en ik ga altijd eerst daar kijken als ik iets nodig heb, voor ik het nieuw koop. Het scheelt enorm in prijs en je houdt de recycle industrie in leven.
Earth Women Speak
Gelukkig heb ik een mooi project wat me hier bezig houdt: Earth Women Speak, gebaseerd op mijn idee dat nu in Nederland uitkomt als een boek: ‘Aardevrouwen Spreken’. In dat boek geven dertien vrouwen inclusief mijzelf van verschillende achtergronden hun visie op de wereld van nu en wat zij graag zouden willen zien. Hiermee wil bereiken dat vrouwen meer hun stem laten horen, omdat dit nu nog steeds te weinig gebeurt en wat we nu juist nodig hebben in de wereld is de zachte en wijze kracht van het vrouwelijke. De uitgeefster Adrie Beijen van A3 Boeken heeft dit prachtig opgepakt en heeft er een mooie themadag voor georganiseerd: ‘Een Aardige dag’ dat plaatsvindt in centrum Antropia in Driebergen op 22 september 2012. Op die dag zal het boek worden gepresenteerd en de bijdragende schrijfsters een korte presentatie geven. Daarnaast zullen er een aantal Tribal Cirkels plaatsvinden over belangrijke Aarde thema’s en er is een informatiemarkt van verschillende ideële instellingen. Meer hierover vindt je op www.A3boeken.nl
Nu ik in Engeland ben, wil ik graag verder met dit concept en ik heb al een aantal mooie vrouwen gevonden die er graag met me aan verder willen werken. Dus ‘Earth Women Speak UK’ is onderweg en het zal groter worden dan alleen een boek: een interactieve website waar vrouwen en mannen hun mooie ideeën op kunnen zetten, bijeenkomsten waar ze deze kunnen presenteren en veel meer. Zoals je ziet: ik heb mijn handen vol. Maar ik ga er voor, want ik leef nu mijn droom!












.jpg)





Reacties
heerlijk manon.
ik heb nu pas de tijd genomen om dit stukje te lezen. ik herken ook zoveel omdat ik weet hoe jij in het leven staat en vanwege de stap die ikzelf ga maken om naar Meppel te vertrekken. Voorlopig loopt alles goed in de zin dat iedereen enthousiast of vol begrip is. maartje kan zich er in vinden en de eigenaresse van de winkel waar ik werk snapt het ook helemaal. ik en Ineke hebben toch de knoop doorgehakt dat ik bij haar in zal trekken, zodra ik een baan daar vind. dat is eigenlijk het enige wat er nu nog moet gebeuren. en tegelijkertijd ben ik hier al bezig met afscheid nemen en dingen los te laten (want wat heeft een mens een spullen!) er groeit steeds meer vertrouwen in mij dat het allemaal goed komt. als het vinden van een baan daar te lang duurt ga ik misschien toch de stap zetten en dan maar voorlopig voor het uitzendbureau werken maar mijn gevoel zegt me dat alles goed komt. het is een stromend proces, het is ook niet dat ik zit te wachten tot die baan er komt. het zijn allemaal logische en noodzakelijke stapjes die ik zet. het is heel inspirend om jou dan te volgen in hoe het jou daar gaat. een echte opsteker. en hoe dan ook, ik ga er voor, ik ben er klaar voor en Drenthe is ook helemaal klaar voor mij.
we maken onze dromen waar!
Warme knuffel X jacob