Nico Faay kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. Het heeft zijn leven, maar vooral ook het leven van de mensen om hem heen dramatisch veranderd!
Het leven van een gelukkig getrouwde man met twee dochters in de leeftijden van 1 en 3 jaar en een hoop toekomstplannen om over een paar jaar met zijn 40e zijn carriëre flink uit te breiden.
Nico schrijft wekelijkse columns over zijn ziekte maar ook over zijn gezin. Wij vinden het een mooi gebaar dat Nico deze kwetsbare momenten met de lezers van Koffieleutjes wil delen. Voor Nico is het tevens een mooie gelegenheid aandacht te vestigen op de organisaties die zich inzetten voor lotgenoten.
Een bezoekje aan zijn persoonlijke website is dan ook beslist de moeite waard; voor medepatiënten, mensen die een dierbare hebben met een hersentumor en voor een ieder die zich oprecht interesseert in het lot van kankerpatiënten in het algemeen
Zwetend schrok ik rond middernacht wakker door het paniekerig constant pappa roepen van mijn dochtertje van drie jaar die bij mijn hoofdeinde stond. Ik keek snel naar mijn vrouw maar schrok opnieuw toen ik zag dat die niet naast mij lag en nergens te bekennen was. Wat ik daarna wel zag deed me huiveren. Twee totaal onbekende grote stevig gebouwde mannen stonden aan het voeteinde van mijn bed. Slechter wakker worden is volgens mij niet mogelijk en vanaf dat moment zou mijn leven ook voor altijd totaal anders zijn.
Een uur eerder was ik nog tevreden en blij naast mijn vrouw het bed in gekropen. Het was mij die avond weer gelukt een paar hoofdstukken van mijn rechten studie te leren. Nog even en dan zou een jarenlange investering van vrije tijd leiden tot het door mij zo fel begeerde diploma waardoor ik mij meester in de rechten zou mogen noemen. Daarmee zou ik proberen een advocaten praktijk op te zetten, waarvoor ik jaren geleden al een geschikte woning had gekocht. Ik had die avond bij een mok cafeïne mijn volkomen gelukkige leven nog overpeinsd. Wat was ik toch gezegend met een geweldige vrouw aan mijn zijde en de twee lieve dochtertjes die daaruit voortgekomen waren. Ik had al jaren het idee dat ik alles had en kon krijgen wat mijn hartje begeerde en ik genoot met volle teugen van het altijd weer boeiende mooie leven. Tevreden viel ik die avond zoals gebruikelijk dan ook rustig en gelukkig dromenland binnen. Om dus een uur later wakker te schrikken met die grote mannen in onze slaapkamer.
Eén van de twee had absoluut het lichaam van een uitsmijter. Waren het inbrekers? Waar was mijn vrouw, waarom keek mijn dochter zo angstig en was die bij hun achter gelaten. Allerlei vragen spookten door mijn benevelde geest heen toen ik mij pijnlijk bewust werd van de geel groene jassen die deze mannen droegen. Het waren ambulance broeders en ik was hun patiënt.
Terwijl ik mij zo gezond voelde als een vis werd ik afgevoerd op een brancard. Ik begreep echt niets van de situatie. Toen ik mijn ouders ontdekte op het moment dat ik de ambulance in geduwd werd, besefte ik dat ik een stuk kwijt was van mijn nacht. Zij wonen toch minimaal drie kwartier rijden van ons verdaan. Toch bleef ik nog een tijd twijfelen of het toch een droom in een droom was of dat ik in Bananasplit zat, het komische programma met de verborgen camera. In het ziekenhuis was ik ook dagen lang de jongste en energiekste logé op de afdeling. Ik voelde mij hier in zijn geheel niet op mijn plaats. Maar een paar dagen later wist ik wat de ambulance broeders bij hun nachtelijke bezoek aan mijn bed al vreesden. Vanaf dat moment wist ik dat ik een ongeneeslijk zieke hersenkankerpatiënt ben. Een MRI had bevestigd dat ik een primaire hersentumor in één van de belangrijkste delen van mijn hersenen had. Deze zou mij volgens de specialisten na de nodige ongemakken tussen toen en vijf tot tien jaar doden. Mijn leven stond op zijn kop. Een wake-up call zonder Bambix erbij. Zou dat ook niet jouw leven totaal op zijn kop zetten?
@NicoFaaij
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Bedankt voor je feedback. Het uur wat ik kwijt was maakte dat ik direct op de brancard mee moest naar het ziekenhuis voor dringend onderzoek. Ik had een zogenaamde grandmal doorgemaakt. De ernstigste vorm van een epileptische aanval. Met de ambulance mee betekent altijd op de brancard, dat is protocol. Mijn vrouw was, wetend dat ik in goede handen was, oppas aan het regelen bij de buren voor onze dochtertjes, omdat mijn ouders ver weg wonen. Mijn dochertje was helaas wakker geworden.
@NicoFaaij
Alice Gerritsen op 17-05-2012 11:29
Oke,nu begrijp ik het want dat stond niet vermeld,vandaar!
Beste Nico ,respect dat je je verhaal met ons wilt delen en nog meer respect voor je dagelijkse strijd en gevecht tegen deze meedogenloze ziekte ,blij je rubriek te mogen leren kennen want wat je vertelde over je macht verliezen toen die ziekenbroeders je kwamen halen zoiets gelijkaardigs heb ik ooit nog meegemaakt toen mijn exman me stiekem drugs had toegediend in mijn koffie of thee en ik na enkele slapeloze nachten opgefokt en van streek werd opgenomen voor "acute paranoia" waarvoor mijn ex verantwoordelijk was die was van plan om mij te laten opnemen in de psychiatrie en zo op een eenvoudige manier zou kunnen scheiden van mij ,tja dat was even een flashback naar die vreselijke tijd maar gelukkig had ik een eigen advocaat gezocht en kon ik bewijzen dat ik wel goed bij mijn verstand was bij de rechter maar dit verhaal bezorgde me even kippevel want er stonden bij mij ook plots vreemden voor mijn neus om mij te komen halen eng is dat he ,ik wens je nog veel sterkte en alles beste Layla
Philo Schoemans op 27-07-2012 13:51
Lieve Nico,
zeker weten dat dit je leven op z'n kop zet. En dit zal zeker voor de nodige verdrietige maar ook gelukkige momenten zorgen. Ik ga proberen al je verhalen te lezen, maar dat zal wel nog even duren.
Ik wens jou en je gezin alle liefde, kracht en wijsheid toe.
Dit jaar hoefde mamma eens niet de door haar gekochte cadeaus zelf in te pakken, want het was Moederdag. Ik deed het samen met onze twee dochters. De meisjes vonden het prachtig wat ik voor mama had gekocht, hondenspulletjes! Ik liet ze in deze waan en moest helemaal mijn lachen inhouden toen de één van hun opmerkte dat ik dit jaar geen huishoudelijke spullen ging geven, maar uitsluitend cadeaus voor de hond. “Dat is slim!”, riep ze blij verrast uit, “want wij gaan er vast het meeste mee spelen!”
We voegden wel nog wat onverwachte waarde toe aan de cadeaus. Tenminste als mijn jongste van 6 jaar de dag ervoor, in het volste vertrouwen, niet al alles aan moeders verteld zou hebben. We hadden de cadeaus namelijk middels een hele lange speurtocht van briefjes naar briefjes in huis verstopt. Daar liep mama dan, op haar blote voeten in haar nachtjapon werkelijk door de meest moeilijk bereikbare plaatsen van het huis om op het laatste briefje te lezen dat haar cadeaus onder haar bed lagen. Snel dook mama toen weer onder het dekbed, want ze was aardig koud geworden.
Ze pakte de cadeaus blij verrast uit. Op het bed stonden nog de resten van het ontbijt waar wij haar voor de speurtocht mee hadden verrast. Een Moederdag ontbijt met de lievelingsproducten van mamma. Mamma had precies die zaken gekocht die ze lekker vond en daarbij ook goed aan ons gedacht. Gelukkig had ze mij de juiste aanwijzingen voor het maken van dat geweldige ontbijt gegeven, want 's morgens ben ik nog trager van begrip dan later op de dag. De keuken is op zich al die plaats in huis waarin ik praktisch de weg niet kan vinden.
Nadat wij in onze tuin de hondencadeaus goed hadden uitgetest,, besloot mamma het groter te zoeken en naar het bos te gaan, waarbij ze mij buitensloot met de opmerking dat ze geen groter Moederdag cadeau kon wensen dan het afmaken van de klerenkast waarmee ik al een aantal weken bezig ben. Opeens riep mamma zeer verheugt; “Dankjewel, nog een verrassing!’ We holden naar haar toe en zagen dat ze een tablet chocolade omhoog hield die ze in haar tas had gevonden. Verbaasd keek ik in de ogen van onze kinderen en zag dat ze beide even verrast naar mij terug keken. Ik wist zeker dat ik hem niet in haar tas had gestopt. Alsof mama alles door had, loste ze onze verbazing voor ons op door opeens te zeggen: “O, ik weet het al, die heb ik een paar weken geleden zelf in mijn tas gestopt.” En goede moeder dat zij is, deelde ze "eerlijk" de gevonden buit op een manier dat ze zelf het kleinste stuk chocolade overhield. Ja het was een geweldige Moederdag of eigenlijk een goede hondendag. Gelukkig is de hond ook een vrouwtje!
@NicoFaaij
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Vol opwinding liep ik achter haar aan. Ze was een hele mooie slanke vrouw met lang zwart krullend haar. Naar mijn idee was ze nog geen 30 lentes jong, een waar fotomodel en een goede kandidaat voor een miss verkiezing. Haar mooie stiletto hakken klikten op de tegels in een prachtig ritme. Van binnen voelde ik een opwinding zoals ik die in mijn 38 jarige leven nog nooit gevoeld had. Toch was dit de eerste keer dat ik haar zag. We kenden elkaar nog maar een paar seconden en nu liep ik dus achter deze godin aan naar haar kamer. Bij elke stap raakte ik steeds meer opgewonden en ik wist zeker dat dat op haar kamertje, achter gesloten deuren naar een voor mij ongekend hoogtepunt zou leiden. Daar waren we dan, op haar kamer. Ze sloot de deur en ging zitten. Mij enigszins ongemakkelijk voelend volgde ik haar door ook te gaan zitten. Ze vertelde dat ze iets slechts en iets goeds tegen me wilde vertellen. Met ingehouden adem luisterde ik op wat er komen ging.
"Het slechte nieuws is dat de MRI duidelijk heeft uitgewezen dat u een totaal onbehandelbare vorm van hersenkanker heeft die u hooguit nog vijf tot tien jaar te leven geeft. Het goede nieuws is dat u daarbij niet zoveel pijn zult leiden, want daarvoor hebben we tegenwoordig goed werkende morfine pompjes." Stotend liet ik mijn ingehouden adem gaan. Verschrikt keek ik opzij naar mijn vrouw die gelukkig met me mee was. Tranen welden op in haar blauwe ogen. "Ik ga vechten, net als Lance Armstrong!', wist ik met moeite nog uit te brengen. De neurologe vertelde rustig verder: "U heeft een primaire hersentumor, Lance Armstrong had teelbalkanker met een uitzaaiing in de hersenen, dat heeft zeer hoge genezingskansen. Mensen zoals u met alleen kanker in der hersenen hebben 0% genezingskans." Voorzichtig schoof zij mij een briefje toe. Een anti-epileptica recept en een telefoonnummer van haar collega voor het geval we nog vragen hadden.
Een paar minuten later stonden we weer buiten want de neurologe had het erg druk. Ze moest opschieten omdat ze vanavond met het vliegtuig twee weken op vakantie ging. Ook mijn vrouw en ik moesten snel weer naar onze kinderen van 1 en 3 jaar oud. Het was bijna etenstijd. Tja, het leven gaat gewoon door. Tenminste, voor mij nog even dan...
@NicoFaaij
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Daar sta ik dan, heerlijk in de warme zon helemaal alleen op een groot grasveld in de weinige vrije tijd die het drukke leven me nog geeft. In mijn hand heb ik een plastic gebogen stok met aan de ene kant een handvat en de andere kant een houder voor een tennisbal. Ik breng de werpstick ver naar achter en gooi de bal met het grootste gemak meer dan honderd meter weg. Daarna ren ik zo snel als ik kan achter die bal aan, zoek hem op en doe het opnieuw. Het is leuk om te gooien maar eigenlijk wel wat te pittig voor mijn conditie om er telkens weer achteraan te draven. Ook is het speuren naar de bal, op de plek waar ik dacht de bal te zien neerkomen een leuk maar zeer intensief werkje dat soms vele minuten in beslag neemt. Ja die werpstick met tennisbal van Adori doet het echt goed en ik heb er ondanks de grote eenzaamheid best nog wel wat lol in.
Jammer dat ik het niet in de buurt kan doen en eerst een stuk moet fietsen voor een groot open terrein. Het zou nog veel leuker zijn als mijn hond en de kinderen erbij konden zijn, want dan had dit ook gelijk gezins quality time geweest. Dat was ook de bedoeling toen we de werpstick samen in de dierenwinkel kochten. Helaas kan dat niet want op de verpakking stond heel duidelijk in vier talen: "Te gebruiken in een open omgeving zonder mensen, dieren of gebouwen". Ach je kunt ook niet alles tegelijk hebben, in mijn gedachten zie ik onze hond telkens als een windhond achter de bal aan draven en hem netjes snel bij me terugbrengen, samen met mijn meiden die dan ook af en toe van me zouden mogen gooien.
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Mooi van nico dat hij zijn gedachten met ieder wilt delen dat zet je aan het denken dat de gewoonste dingen niet gewoon zijn maar eigenlijk heel byzonderv
De hoofdprijs gewonnen
Ik heb de hoofdprijs gewonnen in een mega loterij!!!
Loterijen, echt iedereen doet er aan mee. Alleen al de 3 grootste van Nederland, de Staatsloterij, de Postcode Loterij en de Lotto kregen daarmee alleen al in 2011 een bedrag van €1.736.000.000,- binnen. Dit in ruil voor een kansje van 1 op 20.000.000 tot 100.000.000 op een grote prijs die je leven drastisch zal veranderen. Gelukkig krijg je bij het winnen van grote prijzen hulp vanuit de loterijen aangeboden. Er zijn speciale mensen die je dan begeleiden bij het verwerken van zo'n levens veranderende gebeurtenis. Een soort leuke vorm van slachtoffer hulp. Mij al eens aangeboden toen mijn autoradio was gestolen. Het is goed als er hulp is bij ingrijpende zaken in je leven.
Maar goed, nu over mijn hoofdprijs. Ik deed mee aan een loterij waarin 1 op de 200 mensen een echte “hoofdprijs” krijgt. Echter nadat ons verteld was dat we daarin een mega prijs hadden gewonnen kregen wij geen enkele begeleiding. Overmand door emoties stapten wij in de auto. Wat hebben we veel geluk gehad dat we deze autorit hebben overleeft. Met ogen vol tranen en hoofden vol vragen waren wij op de weg zeker zo gevaarlijk als iemand met een veel te hoog alcohol promillage. Hoe ga je om met een wereld die in 1 klap op zijn kop wordt gezet. Al binnen een paar dagen waren we dan ook terug met een hulpvraag. Een jonge dame vertelde het uit te gaan zoeken en ons daar de week erop over terug te bellen. Het telefoongesprek wat volgde was niets zeggend en daarom vroeg ik: “Heeft u ook antwoord op mijn vraag?”
Ze zei: “Nee, geen tijd voor gehad, u begrijpt toch wel dat mensen met mijn beroep het heel erg druk hebben mijnheer Faaij?” Ik zei: “Ja, ik sta zelf ook onder enorme tijdsdruk, maar hoeft u zich daarom niet meer aan uw eigen afspraken te houden? Voor mij is het heel belangrijk en voelt het als een zaak van leven of dood.” Daarop antwoordde ze heel koud en zakelijk: “Tja mijnheer Faaij, al onze hersentumorpatiënten gaan dood, dus u zult begrijpen dat dat echt geen argument is die u tegen mij als Neuroloog kunt gebruiken.” Ik slikte, tja wie dacht ik wel te zijn dat ik geen kans zou maken op het lot ongeneesbaar hersenkanker waaraan meer dan vier Nederlanders per dag sterven. Waarom had ik deze hoofdprijs gewonnen? Dit lot uit de levensloterij? Ik vond berusting in het volgens mij enige antwoord dat daarop gegeven kan worden: “Waarom ik niet?” We hebben allemaal dezelfde statistische kansen. Ook met dit soort loterijen. Alleen voor deze loterij kies je niet. Iedereen doet er ongemerkt aan mee. Eigenlijk zouden we vaker even moeten stilstaan hoe groot het geluk is als je weer een maand geen prijsje in dit soort loterijen gewonnen hebt.
@NicoFaaij
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Wow!!! Zo herkenbaar!!!!!! Ben er stil van! En wat weet je het weer mooi te omschrijven. Hoop dat jouw colums zullen bijdragen voor meer aandacht en begrip voor de emotionele gevolgen van ongeneselijke kanker en hersentumor en de impact die het heeft op jouw leven en dat van jouw naasten. Sterkte kanjer!!!! Je bent goed bezig!!!
Dani op 04-06-2012 17:23
Een hoofdprijs komt altijd onverwachts...en maakt vaak meer kapot dan je lief is.
Mooi geschreven, Dani
Karin op 04-06-2012 17:32
Mooi (Kan er verder zo verrekte weinig van zeggen. Sprakeloos)
Alice Gerritsen op 05-06-2012 10:09
Hallo Nico,
Ronduit grof van die neuroloog en hieruit blijkt mijns inziens dat ze zelf geen fl........... heeft meegemaakt.
Ik word hier zoooooooooooo boos van.
Vaak moet je het niet van de mensen hebben,alleen van die je lief en dierbaar zijn.
Goed beschreven door jou!!!
Hartelijkegroet,Alice
Regenboog op 05-06-2012 20:27
Nico, ik ken je niet. Alleen van jouw columns. Maar het heeft even geduurd voordat ik wilde reageren op deze column. Waarom? Niet boos zijn hoor. Maar ik kon mij niet indenken dat een neuroloog zegt tegen een patiënt (jij in dit geval) dat alle hersentumorpatiënten dood gaan.
Een dergelijk antwoord op een normale vraag van jou is een teken dat deze medicus totaal ongeschikt is voor haar werk. Het gemis aan empathie is duidelijk bij haar aanwezig.
Toch moet deze neuroloog eens bedenken dat ook zij wellicht in het bezit blijkt te zijn van een winnend "noodLOT". Een agenda kan dan wel eens een overbodige luxe te zijn voor haar...
Een aantal lessen in wellevendheid zou haar goed doen!
Beste nico, ik heb je column vorige keer ook gelezen en je hebt echt talent om te schrijven. Je betaald veel voor je lot en krijgt er niets voor terug , helaas zijn artsen vaak niet menselijk en verklaren je al dood als je nog voor ze zit dat klinkt keihard maar het is zo neurologen doen domme uitspraken ( prive ervaren) het zou geen overbodige luxe zijn als ze ook nog een cursus omgaan met mensen volgen ik vind het knap dat je schrijft over de dingen die je bezig houden en geloof me artsen zijn ook mensen en weten het soms ook niet precies geen lichaam is hetzelfde dus reageert ook anders. Ondanks dat het best moeilijk is in jou situatie vertrouw ook op je eigen gevoel hoor.
We hebben een hond! We hebben haar nu al enkele weken en het was na ons besluit destijds om kinderen te nemen volgens mij onze beste beslissing sindsdien. Wat was het goed van me om mijn veto tegen de aanschaf van een hond na jaren in te trekken. Mijn drie prinsessen zeurden altijd aan mijn hoofd om een viervoeter en ik kapte het altijd af met het argument dat een hond tijd en geld kost en dat ik dat niet wilde geven. Bij mij moest alles voor mijn ziekte altijd nut hebben en een hond heeft rationeel gezien niet zoveel nut. Ook moet bij mij altijd alles rendabel zijn. De kosten dienen lager te zijn dan de baten, want anders is het weggooien van geld. Daarnaast hield ik de in mijn studenten tijd als postbode opgelopen angst en afkeer voor honden daarmee ook listig verborgen.
Daar staan wij dan voor de deur. Alleen het simpel met de vinger op de deurbel drukken zou onze nieuwe wereld openen. De wereld van honden bezitter. Op zoek naar een viervoeter in middelgroot formaat zijn wij beland voor deze deur. Is dit het einde van onze spannende speurtocht naar gezinsuitbreiding? Zijn we er echt aan toe om een commitment aan te gaan voor de komende tien tot twaalf jaar? Ik druk op de bel, we horen geblaf, de deur gaat open en naast een vriendelijke mijnheer staat een nog vriendelijker hond met een vacht zo zacht als een babyhuidje en twee bruine kijkers die Bambi niet misstaan. Ons hele gezin valt als een blok voor haar. Mijn vrouw, onze honden ervaringsdeskundige, blijft nog enigszins met beide benen op de grond. Zij stelt de juiste vragen, en stelt een proef periode voor. Is ze helemaal gek geworden? Deze hond moet gered worden. Wie houdt nu een hazewind hond op een bovenwoning? De beste man rookt ook nog bovendien. Deze hond moet met ons mee naar huis. Wij, mijn dochters en ik, zijn op slag verliefd, mijn vrouw blijft kalm en wijst mij rustig op mijn enthousiasme voor de manshoge Dobermann Pincher die vorige week met orkaankracht de dierenverzorgster door het asiel heen sleurde. Ook daar was ik verliefd op, ja ik was vreemd genoeg opeens het meest van ons allen toe aan een trouwe viervoeter. Ze stelt een wandeling met de hond voor en daarna te beslissen. Ha! Wij hebben al beslist. We weten het beslist: “ Deze hond is voor ons bestemd!” We zijn er voor gevallen. Niet veel later rijden we naar huis met kloppende harten van opwinding en nog een klein hartje extra achterin.
Missy is een lieve hond. Rustig in huis en energiek buiten. Precies passend bij ons. Onze verwachtingen komen uit. Mijn vrouw heeft eindelijk na jaren wegcijfering van haar persoon eens gekozen voor iets wat zij echt voor haar zelf wil. Daarnaast zorgt Missy dat zij haar dagelijkse portie frisse lucht krijgt en niet altijd maar hele dagen lang vrijwilligers werk voor Stichting STOPhersentumoren.nl. Voor onze dochters is Missy een speelkameraadje, mogelijk later ook een luisterend oor waartegen ze kunnen praten over hun verdriet en problemen als het met mij slechter gaat. Vaak heb je als verteller helemaal geen weerwoord nodig. Missy hoeft er dan alleen maar voor de meisjes te zijn. Echter boven verwachting is hoe ik mij voel met onze hond. Ik, komend uit een gezin waar alleen maar goudvissen en kanaries huisden, heb een nieuwe liefde gevonden in een hond. Een viervoeter nota bene die alleen maar geld kost. Ik heb ontdekt dat er veel meer baten zijn aan een hond dan ik voor mogelijk hield. Met deze hond hebben wij heel veel plezier en geluk ons gezin binnen gehaald. Ik geniet ervan als zij de bal vangt, door het gras rent, mij ons dorp laat verkennen en op plekken brengt waar ik nog nooit eerder geweest was, ik geniet zelfs van onze wandeling door de regen. Lekker samen soppen en daarna lekker thuiskomen in een warm huis. Het is zo heerlijk thuis komen bij Missy, de enige dame die blij blaffend tegen mij opspringt ter begroeting. Nooit gedacht dat ik ruimte had in mijn hart voor nog een andere vrouw...
@NicoFaaij
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Terwijl ik dit type neem ik een slok koffie. Mij afvragend of ik vanwege mijn gezondheid eigenlijk niet zou moeten minderen. Is dit een verantwoordelijkheid die ik moet nemen omdat ik anders risico's loop die niet passen bij mijn motto er alles aan te doen om ondanks mijn dodelijke ziekte zo lang mogelijk zo gezond mogelijk bij mijn kinderen te blijven? Toen zij geboren werden maakte ik mijn gelukkigste dagen mee, maar tevens maakte ik kennis met ouderlijke bezorgdheid. Verantwoordelijk te zijn over hun levens. Ook kwam er herkenning, herkenning in ouderlijk gedrag wat ik soms bij mijn eigen ouders afkeurde en plotsklaps mijzelf zag doen. Hoe wonderlijk zijn de fases van het leven. Iedereen roept bij kinderen dat iedere fase leuk is, dat je van elk leeftijdsjaar intens geniet. Ik herken dit, maar tegelijkertijd overvalt mij de vraag of mijn ouders ook nog van mijn levens fasen genieten. Ik hun kind zijnde.
Nog een slok koffie glijdt door mijn slokdarm mijn maag in, waar het warme goedje tevreden een plek vindt. In juli is het vijf jaar geleden dat mijn vrouw haar schoonouders vertelde dat zij mogelijk hun zoon zouden overleven. Nooit sta je stil bij het feit dat dit een optie is. Dat je uit het leven gerukt zal worden door een stuk wild groeiend vlees. Een niet te stoppen ontremde weefsel massa die de fase van mijn sterfelijkheid inluidde. Iedere dag, ieder uur, wordt ik herinnerd aan mijn sterfelijkheid. Mijn sterke slanke energieke lichaam transformeert zich, langzaam maar zeker in een zwak hoopje dikke ellende dat zich door de dag worstelt en extreem blij is als maar één dagdeel is geweest als vroeger.
Van mijn ouders had ik altijd verwacht dat zij eerder dan mij sterven, immers zij zijn een generatie ouder dan ik. Echter ik weet nu dat ik door de kanker als een bizarre tijdmachine juist vol in hun generatie ben geplaatst. Met dezelfde vragen over nalatenschap, gezondheid, toekomst mijzelf afvragend hoeveel ik nog van het leven van mijn kinderen mee mag maken. Mijn vrouw zegt vaak dat hersentumorpatiënten bij hun diagnose worden veroordeelt tot een 80 jarige te zijn. Sommigen halen de 100 jaar en leven dus nog meer dan twintig jaar, maar de meesten moeten rekening houden met het onherroepelijke feit dat het leven op zijn eind loopt. Dat het over een paar maanden of een jaar echt op is. Bizar om de generatiekloof zo te hebben overbrugd. Grinnikend neem ik nog een slok koffie. Voor een 80 jarige zie ik er nog verdomd aantrekkelijk uit. Zou het waar zijn dat kinderen je jong houden?
@NicoFaaij
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Schrik je daarvan? Ik win het van bijna iedereen. Natuurlijk weet ik niet precies hoeveel hersencellen jij hebt, maar mijn hersenpan is tot de nok toe gevuld. Ik geef toe dat dolfijnen weer meer hersenen hebben dan mij. Het gaat er vooral om wat die extra hersencellen doen. Veel mensen willen hun hersenencapaciteit vergroten. Ze proberen hun brein te trainen via denksporten of computerspelletjes. Hoeveel je hersenencapaciteit daarvan toeneemt is moeilijk te meten. Het mijne is toegenomen met 4,5 cm3. Er is tot op heden nog geen duidelijke relatie gevonden tussen bijvoorbeeld intelligentie en hersenencapaciteit. En of de hersencapaciteit weer in relatie staat met hersenactiviteit. Echter ik kan u vertellen dat mijn extra hersencellen wel buitengewoon actief zijn.
Specialisten noemen dat extra deel van mijn hersenen kwaadaardig. Dat is een naam die eigenlijk niet bij mijn extra stukje hersenen past. Waarom wordt kanker “kwaadaardig” genoemd? Deze benaming vind ik absoluut ongepast! Bij het geven van mensenvoornamen is het zelfs verboden om dit soort ongepaste namen te geven. Een pasgeborene zal nooit de naam “Lievestout” meekrijgen. Waarom bij een serieus en gevoelig onderwerp als kanker dan wel deze contradictie?
Is zo'n tumor kwaad? Zit hij daarom ongeremd zich te delen? Dat staat haaks op het feit dat mensen zich juist vermenigvuldigen uit liefde. En als hij aardig is waarom saboteert hij mij dan zo erg en breekt hij mijn leven letterlijk af? Goed, dat hij ondanks dat hij kwaad is ook nog aardig is zou kunnen wijzen op goede manieren. Ook ik ken situaties dat ik kwaad ben maar toch aardig blijf, dus waarom zou een deel van mijn hersenen dan ook niet zo handelen. Het zou dan een echte binnenvetter zijn. Toch vind ik dat je zo'n dodelijke indringer, in ieder geval bij mij, alles behalve een variant van aardig zou mogen noemen.
Maar ook goedaardig klopt toch niet? Kanker kan toch nooit goed zijn of aardig? Elke tumor is een fout in celdeling. U leest het goed, een fout in de celdeling en dat is dus nooit goed. Daarnaast ken ik mensen die door zo'n goedaardige hersentumor toch gehandicapt en/of zelfs dood gingen, bijvoorbeeld door verdrukte hersenfuncties. Dus als zo een tumor goed is waarom halen doctoren ze er het liefst uit? Goedaardige of kwaadaardige kanker, ik snap het niet, maar ik had liever minder hersencellen dan jou gehad.
“Wat heb je leuke kleren aan” zegt iemand tegen mij. Ik bedank haar en inwendig moet ik een beetje grinniken. Ik heb kleding altijd erg belangrijk gevonden. Vroeger was het helemaal erg, toen liep ik elke dag in driedelig kostuum van top kwaliteit. Al vielen de mussen van het dak, mijn giletje ging zelden uit. Mouwen opstropen oké maar een overhemd met korte mouw vond ik destijds “not done”. Rond mijn 30e ging ik meer en meer op casual kleding over. Nu ruim 10 jaar later maak ik een nog grotere verandering door. De top merken van mijn kleren en schoenen hebben plaats gemaakt voor Vintage.
Tja, de crisis gaat helaas ook ons huis niet voorbij. Door mijn ziekte ontvang ik steeds minder loon. Het is iedere maand toveren om rond te komen. Vooral omdat de hypotheek van ons huis met een volledig niet ziek salaris al erg hoog was. Daarnaast kost dodelijk ziek zijn erg veel extra geld. Onder meer, omdat als je sterfelijkheid zo dichtbij komt je opeens heel veel geld over hebt voor zaken waarmee enige hoop op levensverlenging te verkrijgen is. Of die investeringen het waard zijn geweest zul je nooit weten. In ieder geval wil ik ook voor mijn dochters alles gedaan hebben wat ik kon om zo lang mogelijk bij hun te blijven. Vooral het geen uitzicht hebben over hoe lang en heftig onze financiële crisis zal zijn is een tweede zwaard van Damocles.
Maar de switch naar Vintage blijkt dus een positieve kant van de crisis. We dragen eens wat anders dan de veilige keuze van merken. Het is een vorm van sport om elke keer te kijken of er voor één euro iets bij zit. Als je dan iets redelijks gevonden hebt zonder gaten en vlekken dat ook nog past dan geeft dat zo'n heerlijk gevoel van overwinning. En die euro gaat dan ook nog naar een goed doel in de derde wereld. Ja dat is een veel beter verhaal dan overstappen op het kopen van goedkopere, onder slechte omstandigheden, in de derde wereld gefabriceerde, nieuwe kleding. En hoe diep de crises ons ook raakt, het kan altijd nog dieper. Ik las in de vluchtelingenwinkel een aanplakbiljet “Als je steelt, steel je niet van ons maar van een derde wereld kindje......” Er zijn dus ook nog mensen die een enkele euro niet kunnen betalen. Wat ben ik een gelukkig gekleed man.
@NicoFaaij
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Drie uur in de nacht maakte mijn vrouw mij wakker met de woorden “Er is een inbreker in ons huis”. Ik zag een schim in de deuropening. Onnadenkend sprongen we op en renden hem achterna waarbij ik onderweg een plank van mijn vrouw kreeg aangereikt. Bij de trap hield de inbreker halt met de woorden “Niet slaan mijnheer, ik ben een goed mens. Ik wilde u alleen waarschuwen dat uw raam niet goed op slot zat”. Met stomheid geslagen zei ik “Waarom heb je dan niet aangebeld? Doe het licht aan!” Hij was zo dom of bang dat hij tot onze verbazing inderdaad het licht aandeed. Daardoor kregen wij een duidelijk signalement.
De ziek ogende magere junk liet me de inhoud van zijn rugzakje zien als bewijs dat hij (nog) niets gestolen had terwijl mijn vrouw de politie belde. Ik sommeerde hem naar de woonkamer te gaan alwaar ik tussen hem en het door hem geforceerde raam ging staan. “Mag ik nu gaan meneer, ik heb toch immers niets gedaan” vroeg de junk. “Nee, we wachten even tot de politie er is” zei ik. Dat was hij zeker niet van plan en hij deed verwoede pogingen om zo snel mogelijk weg te komen. Terwijl ik nadacht hoe ik deze wild bewegende kat in het nauw tot die tijd kon vasthouden zonder later voor mishandeling aangeklaagd te worden of via bijvoorbeeld een uitstekende injectienaald besmet te worden lukte het hem toch langs mij te glippen en als een poema uit het raam twee meter omlaag te springen en vervolgens te verdwijnen in de drukke binnenstad van Utrecht. Toen de politie arriveerde zat er al een verdachte in het busje, maar helaas was het een andere junk.
Ruim vier maanden later, nadat we hem op het politiebureau herkend hadden, zag mijn vrouw hem in de rechtszaal. De junk was nu een stevige Bourgondiër geworden. De driemaal daagse gratis maaltijden in het staatshotel hadden hem zeer goed gedaan. Van uitgemergelde bleke junk was hij opgebloeid tot Hollands welvaren en de rechter noemde hem bij de naam Hendrik. Hij moest jaren zitten wegens twintig bewezen inbraken en openbaar drugsgebruik. Daar was onze inbreker blij mee, want nu kwam hij van de drugs af waar hij elke nacht zo hard voor had moeten stelen om het te kunnen betalen. Hendrik had de gevangenisstraf verdiend en was blij met die beloning. Eindelijk had hij rust!
@NicoFaaij
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Langzaam word ik gapend wakker. Ik draai me om. Naast mij ligt een grote bos donkerblond haar mooi gekruld op de lakens. Ze ruiken lekker fris. Ik pak ze beet en gooi ze met een volleerde zwaai in het afvalemmertje naast mijn bed. Daar vindt het zijn weg tussen de vele ander plukken. Als gevallen bladeren na een herfststorm. Deze haren zijn van mijn vrouw en de herfststorm is ons leven. Mijn vrouw is al weg. Lekker even met onze hond aan het wandelen. Als het hard waait loopt ze het liefst met de haren los: “Lekker de wind aan mijn haren laten trekken”, zegt ze dan met een glimlach. Jammer dat we moeten constateren dat er in de vijf jaar dat ik nu ziek ben minstens de helft minder haren aan haar hoofd mee wapperen in de wind.
Het haaruitval begint ons nu echt zorgen te baren. Het is bij ons allang niet meer zo van wat vies die haren in de putjes van douche en bad. Nee, de schrik slaat mij telkens weer om het hart als ik die steeds vaker moet schoon maken. Nu hebben we er ook twee dochters bij die mede zorgen voor de verhoogde putjes schoonmaak, maar de langste haren zijn van moeders en die verraden zich overal. Mijn vrouw doet zo nonchalant mogelijk over haar massale haaruitval, maar ik weet dat het erg aan haar knaagt. Laatst vroeg ze aan mij met een akelige serieuze stem, maar met een twinkeling in haar ogen, of ik kon uitzoeken waar Gerard Joling zijn haar implantatie heeft laten doen.
Het stadium dat we dachten dat het vanzelf wel weer over zou gaan en slechts iets tijdelijks was zijn we inmiddels ruim gepasseerd. Vooral nu onze huisarts pas langskwam om te kijken hoe het met ons ging. Terloops kwam de haaruitval ter sprake en dat nam hij wel erg serieus op. Hij wilde haar, terwijl huisartsen toch steeds minder mogen doorverwijzen, gelijk naar een dermatoloog sturen. Het is bekend dat haren uitvallen door langdurige stress en laten wij daar telkens weer in terecht komen met mijn ziek zijn. Terwijl mijn vrouw probeert te wennen aan het idee van de dermatoloog ben ik met onze dochters op internet aan het zoeken naar de leukste pruiken. “Geen haar op mijn hoofd” roept mijn vrouw als ze dat ziet, “Misschien ben ik kaal wel net zo mooi als Shinead O'Conner...”
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
"Mogen we nog even lekker in de gordijnen gaan hangen?” vragen mijn dochters met zo'n gezicht waar je geen nee tegen kunt zeggen. De laatste hap van het avondeten wordt snel weg gekauwd. Ik kijk mijn vrouw aan en ze knikt met een grote glimlach. Dus ik zeg: “Oké dan, maar niet langer dan een half uurtje.” De kinderen schieten als een flits van tafel, hollen snel naar de gordijnen en springen er in. Sinds onze meiden op Holland's Got Talent de kunstige acrobatiek van Kelly de Vos in lange doeken hebben gezien zijn ze bijna niet meer uit de gordijnen te slaan.
Onze oude gordijnen hangen in een hoekje van de tuin aan de dikste tak van een boom die de jeugdige capriolen van deze twee klimgeiten aan moet kunnen. Nadat ik onze dochters de oude touwklimmethode had geleerd waarmee je het touw om je ene voet omhoog duwt om met de andere voet er op te staan gingen ze driftig aan de slag. Al na enkele weken riepen ze ons er steeds bij om hun nieuwste kunstjes te laten zien. Op YouTube toveren ze deze gordijnklimkunst tevoorschijn en ze proberen het zo goed als mogelijk na te apen. Uitdagend vragen de dametjes aan mij of ik dat ook kan. Ik laat me dan natuurlijk niet kennen en doe dan mijn best. Met als gevolg dat ik al meerdere keren de dag erop met spierpijn wakker werd. Gelukkig wordt ook ik ouder.
Wat hebben we onze kinderen vaak eigenlijk net iets voor ons te dure cadeaus gegeven waar ze uiteindelijk amper mee gespeeld hebben. Speelgoed die we meer kochten omdat wij ze zo leuk en educatief vonden. Ook komt daar de drang nog bij om hun een rijkere jeugd te geven in materiaal en ervaringen dan de onze. Dat wil toch iedere ouder? Het opvoeden beter willen doen dan de eigen ouders? Daar hangen ze dan nu in onze oude gordijnen. Mijn vrouw met pretlichtjes in de ogen. Zij bedenkt altijd die vreemde dingen die ik vaak niet direct zie zitten. Maar dit idee om een aantal oude vitrages aan elkaar te knopen en in de tuin om een vier meter hoge tak vast te maken was een top ingeving van mijn vrouw. Het bewijst maar weer dat een kinderhand snel gevuld kan zijn en dure cadeaus hun zeker niet gelukkiger maakt.
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Wat is het toppunt van viezigheid? Dat is als je hond tijdens het uitlaten in de hondenpoep staat. Vandaag was het weer zover. Onze hond had er minder moeite mee dan ik. Zij liep vrolijk kwispelend verder. Ze besefte totaal niet waarom ik haar aansluitend door een plas geleidde en daarna door het hoge gras. Het voorval zette mij wel aan het denken. Hondenpoep is al jarenlang een van de meest besproken topics. Toch waag ik mij er aan in deze column. Laatstelijk kreeg ik een compliment van iemand dat ik zo keurig de poep van mijn hond opruimde. Iets wat ik heel normaal vindt, maar dat dus schijnbaar voor velen niet is. Ook werd ik een keer aangesproken door een man of ik de poep wel opruimde, terwijl het poepzakje vol in mijn hand hing te bungelen. Iedereen praat over hondenpoep, maar er is meer poep op de stoep.
Een paar weken geleden kwam mijn vrouw verontwaardigd thuis van het winkelen. Ze riep boos of ik kon aangeven waarom men voor een hond hondenbelasting moet betalen en voor een paard niet. Nu kon ik dan vertellen dat men voor die 63 euro per jaar in onze gemeente de hondenpoepzakjes uitdeelt middels de bij behorende afvalbakken en deze voor dat bedrag ook leegt. Mijn vrouw zeer tevreden met dit antwoord, vraagt vervolgens poeslief “En hoe nu te doen met de berg paardenstront waar ik zowat in stond in de winkelstraat?” Daar had ik zo snel geen antwoord voor.
Onze gemeente telt vele paardenliefhebbers met bijbehorende viervoeters en zij pareren veelal door onze straten. Tja inderdaad als zo een paard van bil gaat ligt er een hoop waar tien honden hun best op moeten doen. Tijdens een huifkarren tocht worden de eigenaars gehouden aan het gebruik van speciale opvangzakken. Welke achter de paarden worden gehangen alwaar de uitwerpsellen in vallen. Dat is een gangbare oplossing. Of gewoon net als ons hondeliefhebbers een poepzak (geen zakjes in dit geval) mee en de boel opruimen. Waarom wel hondenbelasting en geen paardenbelasting terwijl hun poep veel meer is. Ik snap er geen sikkepit van. Verheugt las ik net in de krant dat in Limburg een verordering komt in een aantal gemeenten waarin je een boete krijgt als je de paardenpoep niet opruimt. Eindelijk gerechtigheid.
Ja hoor, ook mijn honden staan regelmatig in de poep van een andere hond en dan willen ze mij vervolgens lief een pootje geven. Of nog zoiets lekkers: wanneer mijn hond zijn warme drol draait op de oude koude, niet opgeruimde van een grote herder of iets van die grootte (volgens mij laten ze hier in het geniep 's nachts olifanten uit zonder de boel op te ruimen). Ik sta dan vertwijfeld met het zakje in mijn hand te kijken: hoe doe ik dit nu weer? Nou niet meer dus sinds ik per ongeluk de 2 temperaturen bolussen in de zak te pakken had. En dat voor m'n eerste kop koffie. Ik heb het maar opgegeven mensen vies aan te kijken als ze het niet opruimen. Wanneer je dat niet uit jezelf doet en dus niet de verantwoordelijkheid neemt voor je eigen hond, dan zal je het wel nooit begrijpen ben ik bang.
Ook ik betaal veel voor 2 honden (belasting) en krijg er nog geen plasticzakje voor terug. En dat terwijl er in de volgende gemeente niets betaald wordt en er zakjes hangen bij iedere prullenbak.
De belasting op honden stamt overigens uit 18 zoveel toen een hond nog belast werd als trek-en werkdier en er dus navenant voor betaald moest worden. Dat staat dus helemaal los van de reden waarom we nu nog betalen, maar het vangt wel lekker toch?
Overigens begint een aantal mensen binnenkort een proefproces (waarvan men de uitkomst een goede kans geeft) tegen al dat gedoe, de ene gemeente wel en veel belasting en de andere niet. We zullen het wel zien.
In onze wijk rukken de afvalbakken MET zakjes al op. Wij wonen in een natuurgebied dus voldoende ruimte voor een beetje compost. Mijn honden hebben van jongs af aan geleerd NIET op de stoep of straat te poepen. Mocht het mij verplicht worden om de poep op te ruimen, prijs ik mij gelukkig met een teckel. Met onze inmiddels overleden labrador was ik minder gelukkig geweest. Dat was af en toe ook net een paard. :-)
Monique op 02-08-2012 12:44
Ik denk toch An, dat jouw teckel een ander formaat heeft dan de mijnen. Wat die produceren draagt inderdAad werkelijk bij tot een composthoop. Maar moet je je eens voorstellen,en jou hoef ik niks te vertellen: 2 teckels, 4x per dag gemiddeld 2 drollen, dus ongeveer 20. Dat maal 365. En dat ben ik dan alleen nog maar. Iedereen heeft hier minimaal 2 honden. Moet je je eens voorstellen wat je ziet als je dat niet opruimt. Ja, in het bos, dat is een ander verhaal. Ik stond laatst naast een kraai die 'van ongeduld van de ene poot op de andere hipte. Toch kon hij niet wachten tot de teckel uitgedraaid was en pikte hem zó de heerlijk warme lekkernij uit z'n derriere. Da's nou recycling optima forma!
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
We beseffen ons nauwelijks hoe snel we het digitale tijdperk zijn binnengegaan en hoe kwetsbaar ons dat maakt. Het ergste daarvan is dat je het niet meer in de hand hebt. Vroeger beschermde je zelf fysiek je sleutels en waardevolle zaken. Tegenwoordig moet je maar vertrouwen dat de bedrijven dat zorgvuldig doen. Gisteren werd het gevaar van onze huidige digitalisering weer eens luid in de media uitgesproken. Je hoort maar een klein deel van de hackers aanvallen. Gehackte bedrijven houden dit doorgaans krampachtig verborgen. Om bedrijfseconomische redenen gaan ze daarin liever niet met de billen bloot. Over billen bloot gesproken, gisteren werd ook naar buiten gebracht dat de Nederlandse hostingprovider Ecatel was gehackt.
Wat kunnen we eraan doen? Goede back-ups maken van onze data? Dat moet dan wel offline, want gisteren stond ook in het nieuws dat men iemands online back-ups (iCloud) had gehackt. De beste man kwam erachter toen vanuit zijn account racistisch werd getwitterd, waarna bleek dat de boefjes ook zijn iPhone, iPad en Macbook via iCloud gewist hadden. In iCloud zit nu juist die optie te voorkomen dat je data misbruikt kan worden als één van deze apparaten is gestolen. Een goed wachtwoord verzinnen zeg je? Gisteren was in het nieuws hoe bij het mega internet bedrijf Yahoo de hackers gewoon de wachtwoorden uit de systemen hadden uitgelezen. Die oude bekende hack methode had makkelijk voorkomen kunnen worden maar Yahoo dacht waarschijnlijk ook dat ze nooit gehackt zouden worden.
Nu hebben niet alle hackers kwade bedoelingen. Zo hadden ze Ecatel netjes gevraagd geen kinderporno te hosten. Maar toen die letterlijk zeiden “If you're so flipping clever you should act your childish ddos attacks on the sites you abhore. Just send the stuff you don't like to the Royal Dutch Police or go screw your mommie ;-)” gooiden ze alle klantenwebsites die bij dit bedrijf waren ondergebracht plat.Facebook Amerika liet gisteren weten bij verdachte berichten de politie in te schakelen. Het is de vraag of we het eigen rechtertje spelen moeten toejuichen. Dat is een zaak voor de politie. Helaas las ik in een ander artikel dat de Nederlandse politie voorlopig geen tijd heeft. De interne ICT van de politie schijnt zo een chaos te zijn dat ze hebben besloten de komende tijd eerst te proberen dat werkzaam te krijgen en daarna pas te gaan kijken naar nieuwe zaken. Misschien is hun slechte digitalisering nog wel de beste manier van informatie beveiligen.
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Ik mag vast stellen dat kanker niet alleen een lichamelijke ziekte is, maar ook van psychologische aard. Ondanks dat ieder persoon uniek is, wordt het proces van de geestelijke kanker door vele deskundigen vaak gekaderd in een aantal fases. Eerst komt ontkenning en verdoving, dan kwaadheid, angst en schuldgevoelens, dan somberheid en onzekerheid om vervolgens naar accepteren en nieuw verworven evenwicht te gaan. Ik herken er zeker een aantal. Maar wat ik niet tegen kom in alle lijstjes is de rouwverwerking.
In mijn beleving is kanker afscheid nemen. Ook als het gunstig met je afloopt. Vanaf het moment van diagnose praat je over "voor ik kanker kreeg" en over hoe het nu met je is. De rouwverwerking komt om de hoek kijken als je afscheid moet nemen van je oude leven. Afscheid nemen van de jeugdige automatische levenspiloot, omdat je nu weet dat je sterfelijk bent. Je hebt te maken met verlies van lichamelijke gezondheid en welbevinden. Verlies van vanzelfsprekendheid en vertrouwen in je eigen lichaam. Maar ook, verlies van de normale rolpatronen en je sociale netwerk. Ook als je kanker mag overwinnen praat je over de periode er voor en er na. Je krijgt onherroepelijk een ander leven.
Wat goede vrienden leken, blijken dit niet meer te zijn. Je moet afscheid nemen van hobby's en deelname aan verenigingsleven. De werkgever wil je ondanks goede en trouwe dienst niet meer hebben omdat je tot een risico behoort, met als gevolg verlies van werk en inkomen. Zo slaat niet alleen de kanker de zekerheid onder je bestaan vandaan. Kanker krijgen staat bol van de rouwverwerking. Iedere dag verlies je een beetje van jezelf tot aan de dood. Ook de partner wordt ongewild meegesleurd in het rouwproces. En bijna niemand die dit ziet, want je leeft toch nog?
Het is dus mogelijk dat je al bezig bent aan rouwverwerking tijdens leven. Als wezenlijk onderdeel van het ziekteproces. Onderzoek wijst uit dat partners van mensen die er “even” over doen om dood te gaan sneller het leven weer oppakken dan partners die in eens zijn weggerukt van hun ega. Dat geef ik dan toch met mijn ziekte nog mee aan mijn gezin. Een deel van de rouw hebben we samen al verwerkt.
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Wat een nieuws deze week met betrekking tot de honkballer Jason Halman. Hij wordt niet vervolgd vanwege het doden van zijn broer tijdens een psychose. Volgens de gedragsdeskundigen van het Pieter Baancentrum die Halman onderzochten was hij volledig ontoerekeningsvatbaar op het moment van zijn daad. Daarom kan Jason niet voor zijn daden worden vervolgd. Terwijl vele Nederlanders meteen stigmatiserend uit hun stoel opspringen met in de hoofden de gedachte; “Jason heeft zijn broer vermoord, waartoe is die gek nog meer in staat?”, wordt er direct bij vertelt dat de kans op herhaling nihil is. Wat is het recht toch prachtig! Hier is niet ver(voor)oordeeld.
Wij mensen zijn de besten in het verzinnen van allerlei vooroordelen. Met deze “etiketten” die wij elkaar opplakken maken wij het onszelf makkelijker om onszelf met andere mensen te vergelijken en te onderscheiden. Daarbij de feiten uit het oog verliezend. Zieke Jason wordt door het vooroordeel verward met een gevaarlijke crimineel. Echter een normaal mens welke een psychose doormaakt is niet een psychopaat. Zijn directe naasten weten gelukkig het verschil. Deze ideeën over een psychose maken het voor de mensen die deze ziekte hebben doorgemaakt niet makkelijk om hun plek in de maatschappij weer in te nemen. Veel van de misvattingen in de omgang met mensen met een psychose komen voort uit angst en onwetendheid. Dat is wel merkwaardig, want het is een ziekte die heel veel voorkomt.
Elk jaar maken 6400 Nederlanders een psychose door. Ruim 1 op de 100 Nederlanders heeft ooit een psychose gehad. Als ook de rechter ver(voor)oordeelt dan zouden de gevangenisbedden niet meer aan te slepen zijn. Het raakt mij dat Jason is vrijgesproken. Ook ik heb een psychose doorgemaakt begin dit jaar. Niet vanwege ziekte en erfelijke belastbaarheid zoals Jason, maar omdat ik het verkeerde medicijn voor mijn epilepsie kreeg voorgeschreven. Een aantal weken was ik gedeeltelijk de weg kwijt. Gelukkig heb ik geen strafbare zaken gepleegd en was mijn ergste vergrijp ongeremd twitteren. Echter bij vele mensen om mij heen plakt op mijn hoofd nog steeds het etiket “gek”. Ook al leggen mijn vrouw en de artsen hun uit dat ook bij mij de kans op herhaling nihil is. Het etiket wordt niet van mijn voorhoofd getrokken. In de omgang met deze mensen blijft het stigma aanwezig als een pijnlijke herinnering. Terwijl mijn leven weer normaal verder gaat zijn deze mensen eigen rechtertje gaan spelen en blijf ik ver(voor)oordeelt.
Wat een prachtige en openhartige column waar je weer even stil van wordt. Het is niet mijn gewoonte om lange reacties op columns te geven. Deze column vormt echter een uitzondering omdat hij mij persoonlijk diep raakt.
Ik begrijp jouw verlangen naar begrip. Je omschrijft jouw situatie die gelukkig zonder grote brokken is verlopen. Er was in jouw geval ook een aanwijsbare reden waardoor je in een psychose bent beland. Ik ben het echter niet eens met de stelling dat we iedere persoon die een moord pleegt, terwijl deze in een psychose verkeerd, zelf laten bepalen of hij of zij behandelt wil worden. Dit oordeel vergt grote deskundigheid van zowel rechter als psychiater. De rechtspraak heeft in het geval van Jason barmhartigheid maar vooral deskundigheid getoond. Jason geeft ook zelf aan dat hij hulp nodig heeft al is het maar omdat hij nu moet leren omgaan met het feit dat hij zijn eigen broer heeft vermoord. Deze zware druk zou eventueel weer tot een nieuwe psychose kunnen leiden. Ik ken mensen die in staat zijn een ander iets aan te doen en daarbij doodleuk vertellen dat ze zich ontoerekeningsvatbaar zullen laten verklaren zodat zij strafvermindering zullen krijgen. Wie gaat dat nu bepalen? Dat vergt veel deskundigheid en dat is nu juist waar ik mede aan de hand van persoonlijke ervaringen soms heel erg aan twijfel.
Niet iedereen in een psychose zal een ander vermoorden maar men kan wel grote emotionele schade aanrichten t.o.v zijn omgeving. Het destructieve gedrag kan zijn of haar eigen leven totaal ten gronde richten. In dat geval is vaak de dwang vanuit de omgeving of vanuit justitie nodig zijn om deze persoon te redden of ter voorkoming van meer schade aan derden. De persoon zelf ziet vaak niet in dat zijn gedrag onacceptabel is. Sommigen mensen die lijden aan psychose en/ of waanbeelden achten hun gedrag jegens een ander zelfs acceptabel en gerechtvaardigd omdat het hun eigen waarheid is. Dankzij complotdenken zijn zij er van overtuigd dat mensen afgestraft dienen te worden voor daden die zij nooit gepleegd hebben en ook nooit zullen doen.
Ik ben het wel volledig met je eens dat deze mensen niet tussen de 'bewuste' criminelen dienen worden te worden opgesloten. Een psychose kan ook ontstaan wanneer iemand lange tijd onder grote onmenselijke druk staat. Zelfs een postnatale depressie kan leiden tot een psychose. Na deze moeilijke periode kunnen deze vrouwen de rest van hun leven in goede geestelijke gezondheid weer verder.
Het is onmenselijk om deze mensen een levenslang stigma te bezorgen. Mensen doen dit vaak vanuit angst en onwetendheid. Persoonlijk ben ik er van overtuigd dat ieder mens in staat is een ander in een 'verstandsverbijstering' te vermoorden. Licht en duister leeft in ons allen. Het is makkelijker een ander een etiket op te plakken dan dat we er bij stilstaan dat het ook ons kan overkomen. Anderzijds zijn er genoeg voorbeelden van TBS 'ers die na lange behandeling tijdens hun eerste weekendverlof meteen in herhaling vielen. In dat opzicht is de angst van de buitenwereld niet altijd onterecht.
Persoonlijk heb ik van dichtbij meegemaakt dat een dierbare in een psychose belandde. Zij had hier voornamelijk zelf last van. Ze viel de buren lastig en liep 's nachts over straat. Haar complottheorieën leefden een eigen leven. De boze geesten in haar hoofd isoleerden haar volkomen van de 'normale' wereld. Voor ons was dit een moeilijke en verdrietige periode omdat wij uiteindelijk het besluit hebben moeten nemen om haar te laten opnemen. Dat was voor haar het beste. Zij had nachten achtereen met haar jas aan op de bank gezeten. Zij was er van overtuigd dat er iemand door de voordeur zou komen. Later vonden wij in haar jas een steekwapen en een enorm groot scherp slagersmes onder haar salontafel. Goddank zijn wij daar 's nachts niet onverwachts binnengekomen. Ze had één van ons vast en zeker aan dat mes geregen. Het was in en in triest zo'n altijd lieve goedlachse vrouw te zien aftakelen. Het kan ons allemaal overkomen.
Zolang wij niet beschikken over de juiste kennis is het nooit juist een andere te ver(voor)oordelen.
Danielle op 20-08-2012 12:36
Jemig, de reactie van An is langer dan de column van Nico. En daardoor nog interessanter dan Nico zijn column. Juist Nico schrijft over de deskundigheid van de rechter en het Pieterbaan centrum en dat de familie het onderscheid ziet en spreekt alleen een wens uit dat mensen niet ver(voor)oordelen (mooi woord!) Nico neemt geen stelling in, waarvan An hem nu wel betigt. Leuk om te zien dat deze reactie toch eigenlijk weer een etiket is. Op Nico en dat wil hij nu juist niet!
An op 20-08-2012 12:51
Danielle, wanneer je dit onderwerp ter sprake brengt maak je onvermijdelijk emoties los. Jammer dat je dit ziet als een nieuw etiket. Dit was absoluut niet mijn bedoeling. ;-) Nico had niet over dit onderwerp hoeven te schrijven. Hij brengt het zelf onder aandacht. Hiermee stelt hij het onderwerp ter discussie. Ik ben er van overtuigd dat hij beseft dat dit e.e.a. bij lezers los kan maken. Een discussie kan m.i. tevens tot meer begrip leiden. Dat is óók één van mijn doelstellingen.
An op 20-08-2012 13:07
Toeval of niet? Direct na het plaatsen van mijn eerdere reactie, kreeg ik een telefoontje van een goede vriendin. Zij heeft haar afspraak met mij vanavond afgezegd. Reden: na het slikken van antibiotica (gisteren), kreeg zij een allergische reactie en is zij hierdoor in een psychose geraakt. Men onderzoekt nu nog of het een combinatie van verschillende factoren is geweest. Bizar!
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
U kent ze wel, de vakantiegangers die met vol beladen auto in één ruk door rijden naar het vakantieadres ruim duizend kilometers verder op. Om files te mijden wordt er dan in de nacht gereden met de slapende kindertjes achterin. Vrouw lief doet haar uiterste best om knikkebollend als bijrijder naast je niet in slaap te vallen en reikt je de ene sterkte koffie na de andere aan. Stoer worden er op verjaardagsvisites tussen de mannen de mannelijkheid gemeten in gereden kilometers en tijden in het zadel. Ik heb tien uur achtereen gereden, waarop de ander weer reageert dat zijn langste zit twaalf uren was. Het liefst alleen maar te stoppen bij de tankstations, waarbij vrouw en kinderen even mogen plassen, om dan er als een haas weer met de nieuw gevulde tank vandoor te gaan.
Ik moet bekennen dat ik ook tot deze groep heb behoort. De mannen macho’s die maar jong willen blijven, want als student sloeg je ook vaak zonder problemen een nacht over. Het is mogelijk. Maar vroeg of later komt er de dag van het inzicht. Als veertigplusser realiseer je dat je de twintig al ver gepasseerd bent. En dat slaap net zo goed ongelukken veroorzaakt als alcohol in het verkeer. Deze ouderdom brengt niet alleen wijsheid met zich mee, maar ook verantwoordelijkheid. Voor de levens op de achterbank ben jij verantwoordelijk. De bedoeling is dat je vakantie gaat vieren en geen herdenkingsdienst. Dat is de reden waarom je vrouw zo vreselijk haar best doet om niet in slaap te vallen. Niet om kameraadschap, maar om in te grijpen als jij de donkere nacht doorklieft met 130 km per uur.
Wij reizen nu naar Frankrijk met een overnachting in het midden van het aantal kilometers. Na een vroeg ontbijt met het gezin vertrekken wij nu rustig en relaxt naar een hotelletje met zwembad vlak naast de route. Mijn passagiers verlangen er immens naar, na de lange reis van maximaal vijf uren. En ik moet bekennen dat ook ik, de macho bestuurder, uitkijk naar deze overnachting. Na de verfrissende duik samen heerlijk dineren. De volgende dag na het ontbijtbuffet vol lekkers kunnen we nog steeds uitgerust en relaxt weer de reis vervolgen. Om dan later op verjaardagpartijtjes weer trots te vertellen hoeveel sterren het hotel dan wel weer niet had. Ik blijf natuurlijk man.
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Mijn vrouw roept altijd dapper dat wij samen kanker hebben. Ze staat haar mannetje naast mijn zijde, strijdlustig dat zij is. In alles maak ik haar deelgenoot dus ook mijn gedachten over keuze hebben. Ik heb de kanker, zij niet. Een partner van een kanker patiënt heeft de keuze om al dan niet met kanker verder te leven. Er zijn daarom ook veel echtscheidingen onder kankerpatiënten. Helaas is aanvoerder van de lijst der echtscheidingen de hersentumor. Vele partners, maar ook naasten van een kankerpatiënt gebruiken die keuze dus.
Zo ook een zus van mij. Toen ik in het ziekenhuis lag na diagnose kreeg ik geen kaart noch telefoontje. Ik kreeg van mijn ouders te horen dat " ze het er zo moeilijk mee had". Mijn vrouw belde mijn zus op en zij kreeg de vraag: “Wat wil je dat ik doe?” waarop mijn vrouw stamelde; “Wat zussen en broers voor elkaar doen als de ander in het ziekenhuis ligt vanwege de diagnose ongeneeslijke kanker.” Er gebeurde niets. Een paar maanden later had mijn zuster haar keuze gemaakt. Na eerst even in de zevende hemel te zijn dat er dan toch post in de brievenbus lag van mijn lieveling zus kwam ik snel terug op aarde. De getypte letters drongen pijnlijk duidelijk tot mij door. Zij wilde niet de enorme impact in haar gezin van een oom met kanker. Zij schreef mij een afscheid brief. Sinds ik kanker heb, heb ik mijn zus nooit meer gezien of gehoord.
Hoe zou er in haar gezin over Oom Nico worden gesproken? Zou ze haar zoontje vertellen dat Oom Nico dood is? Of hebben oma en opa slechts vier dochters en geen zoon? Het is een enorme schok dat je naast kanker ook met dit soort reacties te maken hebt. Juist als troost van je naasten het meeste voor je betekent. Onze kinderen weten van het bestaan van deze tante en hun neefje. Mijn oudste dochter lijkt als twee druppels water op haar. Wij vertellen dat deze tante niet met moeilijkheden om kan gaan en dat dit heel jammer is. Toch kan ik mij de keuze voorstellen. Het is haar leven en zo ver we weten leven we maar één keer. Ze mag volkomen legitiem deze keuze maken. Laatst stond zij weer voor deze keuze. Haar man kreeg darmkanker en voor zover ik het weet heeft hij nog geen brief ontvangen.
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Wanneer het aankomt op het beveiligen van ons woonhuis blijkt bijna de helft van Nederland te rekenen op de buren. Dat blijkt uit een onderzoek van de Vereniging van Europese Beveiligingsbedrijven. Dit is vaak een misplaatst gevoel van veiligheid zeker als de buren zelf ook nog eens met vakantie gaan. Twintig procent van de Nederlanders neemt helemaal geen voorzorgmaatregelen voordat zij op vakantie gaan. Zo ligt menig reserve sleutel nog steeds onder de bloempot naast de deur waar de “welkom” deurmat de inbreker het gevoel van thuiskomen geeft.
Ik behoor tot de categorie goede inbraakpreventie beveiligers. Ik neem alle voorzorgmaatregelingen die ik maar kan bedenken. Vaak tot ergernis van de personen die op ons huis passen. Zo is het een keer gebeurd dat mijn vader, toen hij ongevraagd toch even ons huis in wilde tijdens onze vakantie, na het binnenstappen van ons huis de kruipruimte binnen viel omdat ik het luik open had staan achter de voordeur. Zo ziet de inbreker immers geen stapels post liggen. Gelukkig kwam mijn vader er zonder kleer scheuren vanaf. Ook al ben je goed verzekert, inbraak creëert een gevoel van onveiligheid, onmacht en inbreuk op de privacy. Je blijft je altijd afvragen of ze terugkomen en wat er allemaal mist wat je niet hebt opgegeven aan de politie. Mijn vrouw slaapt zelfs sinds de inbraak in onze woning acht jaar geleden nog altijd met een ganglamp aan.
Echter wat mijn vrouw deze week meemaakte aan inbraakpreventie ging alle besef te boven. Zij kwam bij het vrijstaande huis van een vriend en aldaar stond een dubbel bouwhek op de oprit. Een bordje “Verboden toegang, artikel 461 Wetb. V. Strafr.” eraan vast gemaakt. Daar stond ze dan voor de verboden oprit. Ze wilde hem even wat vragen, had al zeker een half jaar geen contact meer met hem gehad, maar bouwhekken met verbodsborden kon zij niet plaatsen. Ze zocht zijn telefoonnummer op in haar mobiel. Er ging van alles door haar hoofd. Als hij verhuisd zou zijn dan had ze het toch wel geweten? Terwijl ze stond te bellen wurmden onze kinderen zich tussen de hekken door en daar kreeg zij de goede kennis aan de lijn: “ Hoi! Ik zit in Italië. De hekken? O, die gelden niet voor jou hoor, jij mag er gewoon door, maar ik heb ze laten plaatsen omdat tijdens de vakantie er altijd mensen zijn die aan de deuren en ramen zitten te friemelen”. Het toppunt van inbraakpreventie.
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Een week na mijn ongeneeslijke hersentumor diagnose, waarbij alle vier poten ineens onder mijn stoel vandaan waren gezaagd, keek ik naar het journaal. De nieuwslezer vertelde over een tragisch ongeval dat een nederlandse familie was overkomen. De vader, zoon en dochter van een gezin, vallen bij het bergbeklimmen voor de ogen van de moeder in een ravijn. Alle drie opslag dood. Dit drama heeft mij geholpen mijn kanker diagnose in perspectief te zetten.
We vergelijken maar wat graag. Jij hebt misschien een lager salaris dan je buurman, maar je hebt niet elke dag ruzie met je partner. Of jij woont misschien in een kleiner huis, maar je hebt geen gehandicapt kind. En weer een ander heeft het misschien niet zo leuk op z'n werk, maar heeft geen kind, partner, of andere dierbare naaste hoeven te begraven. Er is in ieder huisje wel een kruisje. En van de meeste kruisjes weten wij niets. Ons prive leven wordt niet aan de grote klok gehangen zoals dat van bekende Nederlanders in de Story en Prive. En hoewel iedereen het er mee eens is dat deze roddel bladen bagger zijn, zijn het de meest gelezen bladen bij de tandarts of notaris. Waarom grijpen we naar deze bladen? Omdat het fijn is dat je leest dat een ander hetzelfde als jij doormaakt of zelfs het erger heeft dan jou. Dat geeft steun en rust, een soort van veiligheid. Je kan er dus gek genoeg zelfs kracht uit putten.
Lijkt het soms of het bij iemand anders allemaal van een leien dakje gaat? Lijkt het gras bij de buren echt groener? Schijn kan bedriegen. Ieder mensenleven kent zijn eigen problemen. Er is bijna altijd wel iets aan de hand. Alleen willen een hoop mensen dat verborgen houden voor de buiten wereld. Mijn kruis houd ik niet verborgen voor de buitenwereld. Er is al te veel onbegrip rondom hersentumoren. Alleen het woord tumor schept al genoeg verwarring, want het is kanker wat mijn kruis is. Toch ben ik altijd reuze benieuwd wat de mensen denken als ze langs mijn voortuin fietsen terwijl ik mijn groene gras maai. Zouden daarbij mensen zijn die denken met hem zou ik wel willen ruilen? Ik denk van wel. Ze zouden eens moeten weten...
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Als het jaar op het einde loopt maken vier op de vijf Nederlanders goede voornemens. Het meest populair is afvallen. Dat blijkt uit onderzoek van het economische bureau van ING. Na afvallen staat 'minder druk maken' op de tweede plaats in de top 5. Hierna volgen meer sporten/bewegen op de 3e plaats, zuiniger leven op vier en beter voor zichzelf opkomen op de vijfde plaats. Als je dan echt in actie komt met afvallen, de nummer 1 op de lijst, dan volgen vanzelf goede voornemens 3, 4 en 5. Want omdat je minder eet leef je zuiniger en omdat je wilt afvallen moet je meer bewegen en sporten. Al dit is nummer 5, je bent dan nu eindelijk voor jezelf aan het opkomen. Blijft alleen over je minder druk maken, en dat is een belangrijke voor ons, die staat op de tweede plaats.
Minder druk maken is een van de lastigste voornemens. Ik maak mij alweer druk over dat iedereen zegt als je afvalt: “Ooooo wat ben je af gevallen.” Dat is dus duidelijk zichtbaar. En dus gaat iedereen je die complimenten maken. Dat is natuurlijk ontzettend steunend en motiverend. Maar.. waarom heeft niemand ooit gezegd: “Oooo wat ben je aangekomen! “ Dan had ik eerder in kunnen grijpen. En niet zo dik hoeven te worden, want vet worden sluipt langzaam je leven binnen. En het gaat nog langzamer er weer vanaf. Niets is makkelijker dan complimenten te geven, maar opbouwende kritiek dat is wel een van de moeilijkste dingen die er is. Je dient je bewust te worden van je eetgedrag. En wie anders dan je omgeving kan je daarbij het beste helpen?
Het belangrijkste probleem met afvallen is niet dat het mensen niet lukt om hun dieet om te gooien. De reden waarom afvallen vaak mislukt is veel eenvoudiger: mensen zijn er niet klaar voor. En dan doel ik niet alleen op de persoon met het goede voornemen. Want ook als je omgeving er niet echt van overtuigd is wat het nut van afvallen voor jou is, is de kans veel groter dat jou poging mislukt. Afvallen doe je dus samen. En niets is fijner dan mensen om je heen die eerlijk durven te zeggen: “He, ben je aangekomen?” Daarmee steun je actief het onder bewuste van de afvaller wat juist moet zorgen dat de actie om een dieet voor langere tijd vol te houden wordt omgezet in een nieuwe levensstijl. Opbouwend afvallen. Ik ben al begonnen.
Nico Faaij kreeg op zijn 38e te horen dat hij een ongeneeslijke hersentumor heeft die zijn leven ernstig zal bekorten. In een wekelijkse column schrijft hij over de dingen die hem bezig houden.
Deze column wil ik beginnen met de volgende zin: “Vroeger toen ik jong was………” Hoe ik er toe kom zo oubollig te beginnen? Door de turnuitvoering van mijn jongste dochter. Zij zit nu een jaar op turnles. Geen idee hoe ze dat doet want tijdens de trainingen is het verboden te kijken. Maar 1 maal per jaar is het gelukkig gebruikelijk om een uitvoering te houden. Nu is een uitvoering van oudsher bedoeld geweest om de ouders op de hoogte te brengen van de vorderingen van hun kind. Komt mijn dochter tot haar recht op turnen? Krijg ik als ouder waar voor het geld wat ik als contributie uitgeef? Kortom heeft mijn dochter het afgelopen jaar iets geleerd op turnles?
Onze turnvereniging heeft een andere kijk op uitvoeringen. Zij noemen het een turnshow. En met een show moet je geld maken. De weken voorafgaand moest mijn dochter sponsorgeld gaan werven. Zij kreeg een boekje met loten mee met uitgebreide instructies hoe dezen te verkopen en zoveel als mogelijk te verkopen, waarbij duidelijk gezegd werd dat 1 boekje toch minimaal verwacht werd. Je moet begrijpen mijn dochter is zes jaar jong en al bovenmatig actief op het gebied van Goede Doelen. Die stuur je niet nog even op pad langs de deuren. Een week later vonden we weer een brief in de turntas. Of wij het geld voor de entreekaarten contant wilden meegeven aan ons kind zodat dit de volgende les geregeld was. We dienden dus als ouder entree te betalen om onze dochter te kunnen zien turnen! Nog nooit zo in verwarring las ik de brief verder: De deelnemers zelf hoeven i.v.m. het jubileum geen entree te betalen. Nou ja zeg, dat moest er nog eens bijkomen!
Bij het kopen van de toegangskaarten werd ik gewezen op een middag en avondvoorstelling. Ons dochtertje moest in allebeide shows optreden en als we ze allebei wilde zien dan moest ik twee maal voor ons gezin entreekaarten kopen. Daar stond ik tussen andere aarzelende ouders die dit ook niet snapten. Grote vraagtekens maakten zich van ons meester. Verbaasd voerde ik het woord: Bedoeld u dat onze kindertjes om 9.00 ‘s ochtends aanwezig moeten zijn voor de generale repetitie, waarna aansluitend van 13.00 – tot 16.30 uur de eerste uitvoering is en om 19.00 – 22.30 uur de tweede? Dat klopt, antwoordde de turn juffrouw. Er moet eerst nog uitvoerig geoefend worden en s'avonds is er een andere uitvoering, mede voor de mensen die s'middags niet kunnen komen kijken. Ik zei lachend maar dat is bijna kinderarbeid om zesjarigen van 9 uur s'ochtends tot 22:30 uur s'avonds te laten turnen. De turn juffrouw reageerde als een oost Europese top-sport coach door te zeggen dat ik dan mijn dochter wel om 20:00 uur mocht meenemen omdat ze daarna dan wel gemist kon worden.
Verdwaasd draaide ik me met wat andere ouders om. Dochter lief had geen weet van de financiële uitbuiting, en verheugde zich op haar show. Na het nuttigen van haar van huis meegenomen lunch begon de middagshow. De organisatie kondigde trots aan dat er genoeg vrijwilligers en bedrijven bereid waren geweest om alle kosten van die dag te sponsoren. Mijn dochter heb ik in die 3 uur zo'n 20 minuten zien optreden. Ja het is best wel een grote vereniging en vooral de volwassen en bejaarde turnclub vulden het grootste deel van de voorstelling met daarin letterlijke onderbroeken lol. Rond 17:00 raapte ik mijn dochter op. Ik vond het zo wel genoeg geweest en had al vooraf bepaald dat er voor mijn dochter maar 1 uitvoering zou zijn, net als vroeger. Het moet wel leuk blijven en ze had lang genoeg daar gehangen.
Uit het dagboek van Nico Faaij
Reacties
Dag Nico,
Wat een heftig verhaal zeg en confronterend voor je.
Frappant dat je voor dat gebeuren in de nacht de balans van je leven aan het opmaken was alsof je iets voorvoelde.
Wat een wijsheid heb je nu nodig om met jouw situatie te dealen.
Wens je die dan ook toch tezamen met veel kracht.!!
Meelevende groet,Alice
Nog even een aantekening.
Ik begrijp niet dat de ambulancebroeders jou midden in de nacht ophaalden,dit kan toch wachten tot de volgende dag?
Je bent mobiel,dus waarom op een brancard?
Waar was jouw vrouw op dat moment.
Hoe komt het dat jouw kinderen bij de broeders waren achtergelaten?
Jij vroeg om feedback,bij deze!
HG. Alice
respect broertje hoe je het allemaal opschrijf
@Alice
Bedankt voor je feedback. Het uur wat ik kwijt was maakte dat ik direct op de brancard mee moest naar het ziekenhuis voor dringend onderzoek. Ik had een zogenaamde grandmal doorgemaakt. De ernstigste vorm van een epileptische aanval. Met de ambulance mee betekent altijd op de brancard, dat is protocol. Mijn vrouw was, wetend dat ik in goede handen was, oppas aan het regelen bij de buren voor onze dochtertjes, omdat mijn ouders ver weg wonen. Mijn dochertje was helaas wakker geworden.
@NicoFaaij
Oke,nu begrijp ik het want dat stond niet vermeld,vandaar!
Je schrijft boeiend en zal je zeker volgen.
Groet,Alice
Beste Nico ,respect dat je je verhaal met ons wilt delen en nog meer respect voor je dagelijkse strijd en gevecht tegen deze meedogenloze ziekte ,blij je rubriek te mogen leren kennen want wat je vertelde over je macht verliezen toen die ziekenbroeders je kwamen halen zoiets gelijkaardigs heb ik ooit nog meegemaakt toen mijn exman me stiekem drugs had toegediend in mijn koffie of thee en ik na enkele slapeloze nachten opgefokt en van streek werd opgenomen voor "acute paranoia" waarvoor mijn ex verantwoordelijk was die was van plan om mij te laten opnemen in de psychiatrie en zo op een eenvoudige manier zou kunnen scheiden van mij ,tja dat was even een flashback naar die vreselijke tijd maar gelukkig had ik een eigen advocaat gezocht en kon ik bewijzen dat ik wel goed bij mijn verstand was bij de rechter maar dit verhaal bezorgde me even kippevel want er stonden bij mij ook plots vreemden voor mijn neus om mij te komen halen eng is dat he ,ik wens je nog veel sterkte en alles beste Layla
Lieve Nico,
zeker weten dat dit je leven op z'n kop zet. En dit zal zeker voor de nodige verdrietige maar ook gelukkige momenten zorgen. Ik ga proberen al je verhalen te lezen, maar dat zal wel nog even duren.
Ik wens jou en je gezin alle liefde, kracht en wijsheid toe.
Liefs,
Philo